ในห้องเงียบสงัดอยู่นาน
ผู้กำกับเฟยไม่ได้พูดอะไร นักเขียนบทและโปรดิวเซอร์ที่อยู่ข้างๆ ก็ไม่ได้พูดอะไร ซูจือยังคงท่าทางเดิม รอคอยอย่างเงียบเชียบ
แล้วผู้กำกับเฟยก็วางปากกาลง พิงพนักเก้าอี้ ถอดแว่นตา ใช้สองนิ้วบีบสันจมูก
เขานิ่งเงียบอยู่ครู่ใหญ่ กว่าจะลืมตาขึ้นมามองซูจือ:
"...กลับไปรอข่าวก่อนเถอะ"
ซูจือลุกขึ้นยืน โค้งตัวเล็กน้อย แล้วหมุนตัวเดินออกจากห้อง
ในวินาทีที่ประตูปิดลงเบาๆ ข้างหลัง เธอถึงได้รู้สึกว่าหัวใจของตัวเองเต้นเร็วกว่าเมื่อครู่มาก
เธอยืนอยู่ที่ทางเดิน ก้มหน้ามองมือตัวเองที่ยังสั่นระริกอยู่เบาๆ เธอกำหมัดแน่น แล้วเดินไปหาหลานม่านเหวิน
หลานม่านเหวินเดินเข้ามารับ เธอมองซูจือแวบหนึ่ง ไม่รีบถามผล แค่พูดเสียงเบา:
"ไปเถอะ ขึ้นรถก่อนค่อยพูดกัน"
ซูจือพยักหน้า ตามเธอเข้าไปในลิฟต์
ประตูลิฟต์ปิดลง รถเคลื่อนลงเรื่อยๆ สองคนไม่พูดอะไรกัน
จนกระทั่งนั่งเข้าไปในรถ ปิดประตูรถ กั้นเสียงวุ่นวายข้างนอกออกไป หลานม่านเหวินถึงหันมามองเธอ: "เป็นยังไงบ้าง?"
ซูจือพิงพนักเก้าอี้ ถอนหายใจ: "ผู้กำกับเฟยให้ฉันกลับไปรอข่าว"
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองหลานม่านเหวิน:
"แต่เขาจัดฉากเพิ่มให้ฉันแบบกะทันหัน ไม่ใช่เนื้อหาในบทเดิม"
หลานม่านเหวินเอียงคอมองเธอ: "เพิ่มฉาก?"
"อืม"
ซูจือพยักหน้า เล่าเหตุการณ์ตอนลองบทโดยประมาณให้ฟัง รวมถึงการแสดงสดเกี่ยวกับการ "ให้อภัยตัวเอง" ด้วย
หลานม่านเหวินฟังจบ นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงเอ่ยปาก: