ตอนที่กู้เหยียนกลับมา ซูจือกำลังเพลินกับการไถเวยปั๋วจนลืมหูลืมตา ที่แท้เธอเผลอเข้าไปในซูเปอร์ทอล์คของตนกับกู้เหยียนโดยไม่ตั้งใจ
ไม่ธรรมดาเลย ที่นี่ครึกครื้นเหมือนเทศกาลตรุษจีนยังไงยังงั้น
[พรุ่งนี้! พรุ่งนี้! ซีพีของฉันจะได้ปรากฏตัวในเฟรมเดียวกันอีกครั้ง!]
[พวกเขาจะได้อยู่ด้วยกันอีกแล้ว! ปัดเศษก็เท่ากับอยู่ด้วยกันแล้วไง!]
[สู้ๆ นะคุณกู้! เทปนี้ต้องงัดเอาชื่อเสียงมาให้ได้!]
[จื่อจื่อจื่อจื่อจื่อจื่อ อาฉืออาฉืออาฉือ! งานและความรักเบ่งบานทั้งสองทาง! โหล่วโหล่วโหล่วโหล่วโหล่ว~]
เด็ดกว่านั้นคือ ในซูเปอร์ทอล์คยังมีแฟนฟิคที่แฟนๆ เขียนเกี่ยวกับเธอกับกู้เหยียนอีกด้วย...
แต่ ซูจือสาบานได้ว่า เธอไม่ได้ตั้งใจกดเข้าไปจริงๆ จริงๆ นะ! เกิดจากนิ้วล้วนๆ!
ซูจืออ่านเพลินจนหน้าร้อนผ่าว บางครั้งก็หัวเราะออกมา จมปลู่อยู่ในนั้นจนไม่รู้สึกตัวว่ากู้เหยียนเดินเข้ามา
ที่กู้เหยียนเห็นเมื่อเดินเข้าประตูก็คือภาพนี้:
ซูจือหมอบอยู่บนโซฟา มือหนึ่งถือโทรศัพท์ อีกมือหนึ่งจรดริมฝีปาก เผลอกัดปลายนิ้ว แก้มแดงระเรื่อ ยังยิ้มโง่ๆ ใส่จอโทรศัพท์อีกต่างหาก
เขาลดฝีเท้าลงเดินเข้าไปอย่างเงียบเชียบ ไม่ส่งเสียง แล้วค่อยๆ นั่งลงบนโซฟาเบาะข้างๆ เธอ
จนกระทั่งมีกลิ่นไม้ซีดาร์หอมสดชื่นโอบล้อมเข้ามา ซูจือถึงได้สะดุ้งตกใจ มือสั่นจนเกือบทำโทรศัพท์หลุดมือ
เธอรีบล็อกหน้าจอแล้วคว่ำโทรศัพท์ลงบนตัก สายตาวิตกกังวลมองเขา ใบหูแดงจนแทบจะหยดเลือด: