ถ่ายไปหลายใบก็พอจะผ่านตาได้
[ยัง...ไม่...ชิน......นี่คือความหมายที่ฉันคิดไว้หรือเปล่า(หน้าแดง)]
[คุณเข้าใจได้(หัวหมา)(หัวหมา)]
ต่อมาคือรูปที่สาม “มองตากันกลางคลื่น”
ทั้งคู่ยืนอยู่ในน้ำลึกระดับเอว เผชิญหน้ากัน คลื่นลูกหนึ่งซัดเข้ามา ละอองน้ำกระเซ็น พวกเขาหันมองเลนส์พร้อมกัน สายตาประสานกัน
เสิ่นอี้หวยมองสายตานาง ยังเป็นท่าทางขี้เกียจเหมือนทุกที ราวกับรู้ทุกอย่างไปหมด
หานจิ้งเสวี่ยสีหน้าเรียบเฉย แต่ขนตาถูกน้ำเปียกชุ่ม หลุบลงมา ดูอ่อนโยนกว่าปกติเล็กน้อย
“ใบนี้ได้ มีอารมณ์แล้ว” ช่างกล้องพูด
[สายตาเสิ่นอี้หวยนั่น……มองหมาก็ดูจริงใจ(ไม่ใช่)]
[พี่หานทรงผมเปียกสวยมาก!สาวสวยเย็นชา ทุกยุคทุกสมัย!]
สุดท้ายคือรูปที่สอง อุ้มด้วยแขนเดียว
หานจิ้งเสวี่ยมองรูป แล้วมองเสิ่นอี้หวย เม้มริมฝีปากเล็กน้อย
เสิ่นอี้หวยขยับข้อมือ เดินมาหานาง ก้มตัวลง แขนโอบรอบเอวนางอย่างเป็นธรรมชาติ
“เตรียมตัว” เขาพูดเสียงเบา น้ำเสียงมีรอยยิ้มแฝงอยู่
หานจิ้งเสวี่ยยังไม่ทันตั้งตัว วินาทีถัดมาขาก็ถูกยกขึ้นอย่างมั่นคง ร่างกายทั้งร่างลอยขึ้นมากะทันหัน
นางถูกเสิ่นอี้หวยอุ้มขึ้นมาอย่างมั่นคงด้วยแขนเดียว มืออีกข้างของเขายังสอดกระเป๋ากางเกงอย่างสบาย ๆ
“อ๊ะ!” นางอุทานสั้น ๆ ด้วยความตกใจ กอดคอเขาแน่นโดยสัญชาตญาณเพื่อทรงตัว