ซูจือถอนหายใจยาว รู้สึกว่าเหนื่อยกว่าวันที่ถ่ายฉากบู๊ทั้งวันเสียอีก แต่ใบหน้าก็ยังยิ้มสดใส:
"ก็เพราะลุงกู้ชี้แนะดีไงคะ! ได้เล่นหมากกับลุงสักตา สู้อ่านหนังสือสิบปียังได้เลย!"
"ฮ่า ๆ ๆ สายตาดี!"
กู้ตานเฉินเก็บหมากด้วยความพอใจ "พรุ่งนี้ลุงจะสอนอะไรที่เจ๋งกว่านี้ให้อีก!"
"ค่ะ ๆ ๆ!" ซูจือพยักหน้าแรง ๆ แต่ในใจภาวนาให้"พรุ่งนี้"นั้นมาช้าที่สุดเท่าที่จะช้าได้
เซี่ยอวินยิ้มพร้อมส่ายหน้า แล้วดึงสามีที่ยังไม่อยากจากกระดานหมาก "พอแล้ว หมากก็เล่นแล้ว หายอยากแล้ว ปล่อยให้หนั่วหนั่วพักหน่อย ไปเตรียมตัวออกข้างนอกกันเถอะ"
"หนั่วหนั่ว ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเร็ว ๆ นะ ได้เวลาแล้วล่ะ"
ซูจือรู้สึกเหมือนได้อภัยโทษ รีบลุกขึ้น "ได้ค่ะ! หนูลงมาทันที!"
บ้านตระกูลกู้มีห้องที่เตรียมไว้ให้ซูจือโดยเฉพาะ จัดวางคล้ายกับห้องในบ้านตระกูลซู ห้องเสื้อผ้าเต็มไปด้วยเสื้อผ้าที่เซี่ยอวินซื้อให้เธอ
มองตามแผ่นหลังของหญิงสาวที่เดินขึ้นบันไดเบา ๆ กู้เหยียนละสายตาจากนิตยสารขึ้นมา (ทั้งที่เปิดอยู่นานแล้วแต่ไม่ได้พลิกแม้แต่หน้าเดียว)
เซี่ยอวินมองตามสายตาลูกชาย ยิ้มบาง ๆ พึมพำเบา ๆ:
"เห็นไหมล่ะ? งานหนักอย่างการนั่งเล่นหมากกับพ่อแกนี่ มีใครยอมทำด้วยความเต็มใจและไม่มีที่ติได้อีก คนเดียวก็แม่กับหนั่วหนั่วนี่แหละ"
ครู่ต่อมา ซูจือเปลี่ยนเป็นเสื้อถักไหมพรมสีงาช้างเข้ากับกระโปรงยาวสีชมพูควัน เดินลงมาดูสดใสมีเสน่ห์
"ลุงกู้ ป้าซัว หนูไปแล้วนะคะ!"
"ไปเถอะไปเถอะ เล่นให้สนุกนะ!" เซี่ยอวินส่งถึงหน้าประตู แล้วกำชับ "ดื่มน้อย ๆ นะ"