ปลายสายเงียบไปสองสามวินาที
ฟางหร่านเก็บน้ำเสียงเล่น ๆ เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมา
"จื่อจื่อ เรื่องความรัก คนอื่นช่วยตัดสินใจแทนไม่ได้ แต่ในฐานะเพื่อนสนิท ฉันต้องเตือนเธอนะ"
"ในความรัก สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือการเข้าใจผิดว่าความเคยชินและการพึ่งพาคือความรัก หรือเข้าใจว่าความรักคือความเคยชิน"
"เธอลองถามตัวเองดี ๆ ว่า เอาแท็กอย่าง 'เขาเป็นกู้เหยียน' 'เราโตมาด้วยกัน' ออกไป แล้วมองเขาเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่ง"
"เวลาเห็นเขา เธอจะใจสั่นไหม? อยากเข้าไปใกล้ไหม? ใส่ใจไหมว่าเขาไปดีกับผู้หญิงคนอื่น? หรือว่าอยาก... มีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกว่าเดิม?"
ทุกคำถามของฟางหร่าน ดั่งค้อนเล็ก ๆ เคาะลงบนหัวใจของซูจือเบา ๆ
ใจสั่น? มีสิ เมื่อกี้ในรถ เธอใจเต้นแรงราวกับจะวิ่งหนี
อยากเข้าไปใกล้? เหมือน... อยู่ใกล้กันมาตลอด แต่วันนี้การอยู่ใกล้แบบนั้นทำให้เธอใจสั่น และ... แอบมีความดีใจลับ ๆ?
ใส่ใจที่เขาไปดีกับคนอื่น? แค่คิดว่ากู้เหยียนอาจปฏิบัติกับผู้หญิงอีกคนแบบที่ทำกับเธอ เธอก็รู้สึกไม่สบายกายไม่สบายใจไปหมด
ส่วนความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกว่านั้น...
ซูจือหน้าร้อนผ่าวเป็นไฟ ผลักหัวมุดเข้าไปในหมอนลึกขึ้น แล้วส่งเสียงอู้อี้ไม่เป็นคำ
ฟางหร่านพูดต่อ "จื่อจื่อ ความรู้สึกเป็นเจ้าของคือหนึ่งในการแสดงออกถึงความชอบที่ตรงไปตรงมาและซื่อสัตย์ที่สุด เธอน่ะ ไม่ใช่แค่ 'น้องสาวที่มีต่อพี่ชาย' อีกต่อไปแล้ว"