เหออวี้จั๋วไม่รู้ว่าเลิกโทรศัพท์ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ อาบน้ำเสร็จ ใส่เพียงชุดคลุมนอนไหมสีเข้มแบบสบาย ๆ รอบเอวผูกหลวม ๆ เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าเป็นเส้นชัดและแผงอกแน่นหนา
ปลายผมยังหยดน้ำ ไหลผ่านลำคอซึมเข้าคอเสื้อคลุม เขาเอนตัวพิงบาร์เทเบิล โยกแก้วเครื่องดื่มสีอำพันในมือ มองเธออย่างสบายอารมณ์ แววตาเต็มไปด้วยทีเล่นทีจริง
“หัวเราะอะไร!” ฟางหร่านเหลือบตามองเขาอย่างเอาเรื่อง
“เปล่า”
เหออวี้จั๋วจิบเครื่องดื่ม แล้วนั่งลงข้างเธอ แขนยาววางบนพนักโซฟาด้านหลังเธออย่างเป็นธรรมชาติ คล้ายโอบกอดครึ่ง ๆ กลาง ๆ น้ำเสียงขี้เกียจ:
“แค่อยากรู้ว่า ถ้าอาเหยียนรู้ว่าเขาเพิ่งจะก้าวแรกอย่างยากลำบาก แต่เธอดันไปขุดหลุมวางกับดัก สอนเคล็ดลับ ‘รับมือ’ ให้อีกฝ่าย เขาจะทำหน้าอย่างไร”
ฟางหร่านได้ยินแล้วไม่รู้สึกผิดเลยสักนิด กลับนั่งตัวตรงอย่างมีเหตุมีผล “ฉันขุดหลุมที่ไหน ฉันทำเพื่อพวกเขาทั้งสองคน!”
ฟางหร่านถลึงตาใส่เขา เพราะเพิ่งชนะศึกมา อารมณ์ดีมาก เลยไม่ได้สังเกตว่าเขาอยู่ใกล้เกินไป
เธอยกคางขึ้นเล็กน้อย ท่าทางภูมิอกภูมิใจ:
“กู้เหยียนโดดเด่นจริง ๆ ดูแลจื่อจื่อได้ดีไร้ที่ติ ฉันยอมรับ แต่เพราะอย่างนั้นแหละ ถึงยิ่งทำให้เขารู้สึกว่ามาง่าย ๆ แบบนี้ไม่ได้!”
“ในความรัก ของที่ได้มาง่ายเกินไป คนเรามักไม่รู้จักหวง โดยเฉพาะพวกเขาที่รู้จักกันมานาน ผูกพันกันลึกซึ้ง ยิ่งง่ายที่จะเข้าใจว่านิสัยคือความรัก หรือมองความรักเป็นเรื่องธรรมดา”
“ฉันต้องช่วยจื่อจื่อเป็นกำลังใจ ให้เธอมีสติ และให้กู้เหยียนรู้ด้วยว่า จื่อจื่อของเราไม่ได้ไล่ตามง่าย ๆ ขนาดนั้น”
ยิ่งพูดยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเป็นเพื่อนซี้ที่สุดในโลก เกือบจะลุกขึ้นปรบมือให้ตัวเองแล้ว!