"ไม่เสียเวลาหรอก" กู้เหยียนพูดเรียบ ๆ
ซูจือเก็บโทรศัพท์ลง จิบโจ๊กคำเล็ก ๆ แก้มตุ้ยนุ้ย:
"ผู้กำกับหลิวจ่ายเงินให้คุณเท่าไหร่กัน ถึงทั้งอัดรายการ ทั้งดูแลบริษัท ม้าหมุนยังหมุนไม่เวียนขนาดนี้เลย"
"ไม่ได้ทำเพื่อเงิน"
"แล้วทำเพื่ออะไร?" ซูจือซักต่อ ตัวเอนไปข้างหน้าเล็กน้อย
กู้เหยียนจ้องมองเธอตรง ๆ
ซูจือกระพริบตา ยื่นนิ้วชี้ไปแตะปลายจมูกตัวเอง: "ฉัน...โอ้?"
กู้เหยียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเบา ๆ ไม่ยอมรับก็ไม่ปฏิเสธ แต่สีหน้าแววตานั้นเขียนไว้ชัดเจนว่า "เธอคิดเอาเองสิ?"
ซูจือ: "..."
เอาล่ะ หลังจากสารภาพไปแล้ว คนคนนี้แม้แต่จะแกล้งทำก็ขี้เกียจแล้ว
เธอหดมือกลับ ลูบหูตัวเอง ก้มหน้าก้มตากัดโจ๊กในชามต่อไป พึมพำเบา ๆ: "ที่แท้ฉันก็มีเสน่ห์ขนาดนี้นี่เองเหรอ?"
กู้เหยียนเหมือนหัวเราะเบา ๆ ออกมา แล้วก็ไม่เอาเรื่องนี้มาพูดต่อ
เขายกแก้วน้ำขึ้นดื่มหนึ่งคำ ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ จึงเอ่ยขึ้น: "ภาพวาดตอนบ่ายของคุณ ฉันดูแล้ว"
หูของซูจือตั้งขึ้นทันที เธอเงยหน้า ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีหน้า "รีบชมฉันเร็ว ๆ" ในทันใด:
"เป็นยังไง? รู้สึกได้ใช่ไหมล่ะ? บอกเลยนะ การจัดแสงเงาตรงนั้น..."
"วาดได้ดีมาก"
กู้เหยียนพยักหน้ายอมรับ จากนั้นก็เปลี่ยนน้ำเสียง พลางพูดด้วยท่าทางยิ้ม ๆ คล้ายจะล้อเล่น "ก็แค่เครื่องหมายเล็ก ๆ ตรงมุมขวาล่างนั่น SZ→GY มันหมายความว่าอะไร?"
หัวใจของซูจือกระตุกวูบ ความภูมิใจเล็ก ๆ บนหน้านิ่งค้างไปชั่วขณะ
สายตาเธอเลื่อนไปมาอย่างไม่เป็นระเบียบ แล้วพยายามตั้งสติ:
"หา? อันนั้นน่ะ...ก็...มันก็แค่เครื่องหมายเฉย ๆ ฉันมีนิสัยชอบทำเครื่องหมายกำกับไว้ตามความเคยชินตอนวาดรูป เผื่อแยกหมวดหมู่! ไม่ได้มีความหมายพิเศษอะไร!"