กู้เหยียนขับรถเข้าลานจอดรถใต้ดินตอนฟ้าเริ่มมืดลง
เขาหิ้วถุงผักที่ซื้อระหว่างทางกลับขึ้นไปข้างบน เสียงล็อกลายนิ้วมือดัง "แคร็ก" เบาๆ ประตูเปิดออก ไฟเซนเซอร์สีเหลืองอบอุ่นที่โถงทางเดินสว่างขึ้นมา
ในบ้านเงียบสงบ เขาเปลี่ยนรองเท้าแล้วเดินผ่านโถงทางเดิน สายตามองไปที่ห้องนั่งเล่นอย่างเป็นนิสัย——
แล้วก็หยุดชะงัก
โคมไฟตั้งพื้นในห้องนั่งเล่นถูกเปิดไว้ สาดแสงอันอ่อนโยนเป็นวงกลม
ท่ามกลางแสงนั้น ซูจือกำลังขดตัวอยู่บนโซฟา หลับได้สุขสบาย
เธอสวมชุดอยู่บ้านสีครีม ผ้านุ่มนิ่ม เน้นให้ผิวของเธอดูขาวขึ้นอีก
ผมยาวร่วงระเกะระกะอยู่บนแก้มและหมอนข้าง มือข้างหนึ่งยังกอดหมอนที่ดึงออกมาจากซอกโซฟาไว้ ครึ่งหน้าแนบอยู่กับหมอน ลมหายใจเบาและสม่ำเสมอ
เดาว่าเผลอหลับไปตอนนั่งเล่นมือถือหลังจากวาดรูปเสร็จ มืออีกข้างยังถือโทรศัพท์ไว้หลวมๆ หน้าจอหรี่ลงมานานแล้ว
กู้เหยียนยืนมองอยู่ตรงนั้นสองสามวินาที โดยไม่รู้ตัวเลยว่าสายตาของเขาอ่อนโยนลง
เขาเดินเข้าไปอย่างเบามือ วางถุงที่ใส่ปลากับผักชีไว้บนโต๊ะเล็กข้างๆ ก่อน
จากนั้นหันไปหยิบผ้าห่มบางๆ ที่วางอยู่ข้างๆ ก้มลง ค่อยๆ คลี่ผ้าห่มออก คลุมให้เธออย่างทะนุถนอม
ซูจือในความฝันดูเหมือนจะรู้สึกได้ถึงบางอย่าง พึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว แล้วซุกหัวลงกับหมอนอีกครั้ง