[ข้อมือ!หนังยาง!เขารูดใส่แล้ว!!!]
[ผู้ชายใส่หนังยางที่ข้อมือ ความหมายอะไร ทุกคนก็รู้นี่แหละ!(ตะโกนสุดปอด)]
[ซูจือไม่เอา คืน! เธอยอมรับแล้ว! เก็บตกปัดเศษก็คือการประกาศคบชัด ๆ เลย!]
ริมทะเล ลมแรงมาก
หานจิ้งเสวี่ยยืนอยู่บนชายหาด ผมและชายกระโปรงปลิวตามลม
เธอสวมเดรสยาวสีขาว ทับด้วยคาร์ดิแกนถักบาง ๆ เท้าเปล่าเหยียบทราย รองเท้าถือไว้ในมือ
เสิ่นอี้หวยยืนห่างจากเธอครึ่งก้าว แขนเสื้อเชิ้ตพับขึ้นถึงข้อศอก
สองคนเดินเลียบชายฝั่งไปเรื่อย ๆ
คลื่นซัดเข้ามาทีล่ะลูก ขึ้นมาถึงข้อเท้า แล้วก็ถอยกลับไป
นิ้วเท้าของหานจิ้งเสวี่ยจมลงในทรายชื้น ทิ้งรอยเท้าเตะ ๆ ไว้ทีละรอย
เดินมาได้ไกลพอสมควร จู่ ๆ เธอก็หยุด
เธอหันกลับมา หันหน้าเข้าหาเสิ่นอี้หวย สายลมพัดผมของเธอปลิวไปด้านหลัง
“นายมาที่นี่ทำไม” เธอถาม
เสิ่นอี้หวยมองเธอ สายตาเรียบนิ่ง มุมปากมีรอยยิ้มจาง ๆ แทบมองไม่เห็น “เธอรู้อยู่แล้วนี่”
หานจิ้งเสวี่ยสบตาเขาสองวินาที แล้วก็ละสายตาออกไปทันที มองไปยังเส้นขอบฟ้าที่ทะเลจรดฟ้า
มุมปากของเธอเม้มเล็กน้อย เส้นกรามตึงแน่น
“ฉันไม่รู้” เธอพูด เสียงเบาลงอีกนิด “และก็ไม่อยากรู้ด้วย”
เสิ่นอี้หวยก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
ระยะห่างระหว่างคนทั้งสอง จากโซนปลอดภัยที่สุภาพ หดแคบลงจนได้ยินเสียงลมหายใจกันในทันที
หานจิ้งเสวี่ยไม่ถอยหลัง แต่ร่างกายแข็งเกร็งไปชั่วขณะโดยแทบไม่รู้ตัว
“ไม่รู้?”
เสียงของเสิ่นอี้หวยไม่ดัง แต่มีความมุ่งมั่นที่ไม่ยอมให้ใครมาโต้แย้ง:
“ถ้าอย่างนั้นฉันจะบอกเธอเอง เธออยู่ที่นี่ ฉันก็เลยอยู่ที่นี่ เธอหลบฉันมาสามปี ฉันปล่อยให้เธอหลบมาสามปี หานจิ้งเสวี่ย พอกันที”
หานจิ้งเสวี่ยเงยหน้าขึ้นทันที สบเข้าไปในดวงตาที่ลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้งของเขา