ฟางอวี่ถงและอวี๋สือเจ๋อเดินเข้าประตูมาคนหน้านึงคนหลังนึง
ซูเหยียนฮวนโผล่หัวออกมาจากโซฟา โบกมือทักทายพวกเขา: “พี่อวี่ถง พี่อวี๋ กลับมาแล้วเหรอคะ?”
เจียงอวิ๋นโย่วเงยหน้าตาม พยักหน้าหง่อย ๆ อย่างไม่มีเรี่ยวแรง: “พี่อวี่ถง พี่อวี๋——”
ฟางอวี่ถงมือหนึ่งถือแก้วชานมที่เหลือครึ่งแก้ว ยิ้มตาโค้งให้พวกเขา: “อื้ม แล้วพวกเธอล่ะ สวนพฤกษศาสตร์สนุกไหม?”
ซูเหยียนฮวนยังไม่ทันอ้าปาก เจียงอวิ๋นโย่วก็ “ปึ้บ” หนึ่ง ดีดตัวลุกขึ้นจากเบาะรองโซฟา:
“ไม่ต้องพูดถึงเลย! มีแต่ต้นไม้ทั้งนั้น! แม้แต่ม้าหมุนยังไม่มี! เบื่อจะตาย!”
ซูเหยียนฮวนสีหน้าเรียบเฉย: “ถ้าสวนพฤกษศาสตร์มีม้าหมุนนั่นแหละ ถึงจะเป็นเรื่องแปลกจริง ๆ”
เจียงอวิ๋นโย่ว: “...”
เขาเลือกที่จะเงียบปาก แล้วฝังตัวกลับลงไปในเบาะรองตามเดิม
ฟางอวี่ถงขำออกมา ถือแก้วน้ำเดินไปนั่งที่โซฟาตัวเดี่ยวข้าง ๆ อวี๋สือเจ๋อ ทรุดตัวลงไปทั้งตัวอย่างผ่อนคลาย
ซูเหยียนฮวนโน้มตัวเข้าไปอีกครั้ง ดวงตาเป็นประกาย:
“พี่อวี่ถง กลับไปมหาวิทยาลัยเก่า ได้ไปดูสถานที่ที่เคยเดตกันประจำไหมคะ? อย่างเช่น ป่าละเมาะเล็ก ๆ? หลังกำแพงตึกห้องสมุด?”
เธอจำได้ว่าวันนี้ทั้งสองคนไปเดตกันที่มหาวิทยาลัยเก่า
ฟางอวี่ถงจิบน้ำ รอยยิ้มจางลงเล็กน้อย: “ก็แค่เดินเล่นที่สนามกีฬา ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปมาก”
อวี๋สือเจ๋อนั่งอยู่ข้าง ๆ เธอ ก้มหน้ามองโทรศัพท์อยู่ บนหน้าจอแสดงจำนวนก้าวเดินในแอป
เขาเอียงโทรศัพท์ไปทางฟางอวี่ถงเล็กน้อย
ฟางอวี่ถงหันข้างเหลือบมอง แล้วร้อง “เอ๊ะ” เบา ๆ: “สองหมื่นสามพัน? ไม่แปลกใจเลยที่ขาฉันจะเมื่อย”
อวี๋สือเจ๋อยิ้มเล็กน้อยโดยไม่พูดอะไร ล็อกหน้าจอ แล้วเก็บโทรศัพท์เข้าขอบกระเป๋า
ไม่นานนัก ประตูก็ถูกผลักเปิดอีกครั้ง
หานจิ้งเสวี่ยเดินเข้ามาก่อน ตามด้วยเสิ่นอี้หวยที่อยู่ข้างหลัง มือของเขายื่นเลยหัวไหล่เธอไป ช่วยดันประตูไว้