ซูเหยียนฮวนรีบปล่อยมือที่ปิดปากของตัวเองออกทันที แล้วนั่งลงข้างๆ เธอ พร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์:
"อย่าให้พี่จื่อจื่อได้ยินล่ะ ฉันกลัวเธอจะฆ่าฉันเอา! แต่ว่า พี่หาน เธอยิ้มแล้วสวยมากๆ เลย!"
[ท่าทางจื่อจื่อไม่ดี พี่สาวเป็นแฟนคลับที่คิดลบ! หนีเร็ว!]
[ซูจือ: ??? ฉันโดนทำลายชื่อเสียงงั้นเหรอ?]
[พี่หานโดนทำให้หัวเราะออกมาได้! เธอยิ้มแล้วสวยมาก เมื่อกี้ดูเย็นชาๆ พอยิ้มปุ๊บ ดูอ่อนโยนขึ้นมาทันที!]
[ฮวนฮวนน้องสาวหัวใจ! ชุดกระโปรงฟูฟ่องสีชมพูเหมาะกับเธอสุดๆ! ดูเหมือนเจ้าหญิงน้อย! โบว์ที่เอวประณีตมาก เชื่อฉันสิ ชุดสีชมพูชุดนี้ต้องออกมาสวยเป๊ะแน่นอนตอนอยู่ข้างกองไฟ!]
[เป็นการชมแบบเต็มที่! จริงอย่างที่ว่า โลกนี้ขาดผู้หญิงไม่ได้เลย]
[จริงด้วย ความสุขมันติดต่อกันได้ พอฮวนฮวนมาถึง บรรยากาศตรงนั้นของหานจิ้งเสวี่ยก็ดูคึกคักขึ้นมาทันที]
ซูเหยียนฮวนเพิ่งจะนั่งลง อวี๋สือเจ๋อก็เดินตามออกมาทันที
เขาสวมสูทผ้ากำมะหยี่สีแดงเข้มผสมม่วง มีลวดลาย ด้านในเป็นเสื้อเชิ้ตสีดำ ผมถูกจัดทรงด้วยเจลอย่างเรียบร้อยทุกเส้น ใบหน้ามีรอยยิ้มที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี
เขาก้าวขึ้นไปบนเวที โบกมือ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสดใส: "สวัสดีตอนเย็นครับ ผมอวี๋สือเจ๋อ! ดีใจที่ได้พบทุกคนอีกครั้ง"
เมื่อเทียบกับตอนแรกแล้ว ถือว่าเปลี่ยนเป็นคนละคนเลยทีเดียว
สายตาของเขากวาดผ่านสี่คนที่นั่งอยู่แล้วอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ไม่ได้ไปที่โซฟา แต่เลือกนั่งเก้าอี้สูงโลหะดีไซน์เก๋ที่อยู่เฉียงไปทางด้านหลังของเฉินอี้หวย