ซูจือเปลี่ยนกลับมาใส่ชุดตัวเอง เดินออกมาจากห้องถ่ายทำ ทั้งตัวรู้สึกเบาสบายขึ้นเยอะ
เธอยืดเส้นยืดสายครั้งใหญ่ กระดูกดังกร๊อบไปหนึ่งที ถอนหายใจยาวๆ ออกมา:
“เลิกงานเลิกงานเลิกงาน! คืนนี้ใครอย่าพูดถึงคำว่างานกับฉันเด็ดขาด!”
หลานม่านเหวินเดินตามหลังเธอไป พลางกดโทรศัพท์ไปด้วยแล้วถามขึ้น: “ส่งกลับไหม?”
ซูจือไม่แม้แต่จะหันหลังกลับ: “ไม่ต้องไม่ต้อง มีคนมารับ”
หลานม่านเหวินเงยหน้ามองเธอแวบหนึ่ง: “ใคร?”
ซูจือหันกลับมา ยิ้มระรื่นทิ้งท้ายไว้หนึ่งประโยค: “ที่รักของฉันไง”
หลานม่านเหวินสีหน้าเรียบเฉยจ้องเธออยู่สองวินาที ไม่อยากถามต่อ สะบัดมือ:“เอาล่ะ ไปได้”
ซูจือหัวเราะคิกคัก หิ้วกระเป๋าเดินเร็วๆ ออกไปที่ประตูใหญ่
เพิ่งออกมา ก็เห็นรถแม็คลาเรนสีม่วงด้านจอดอยู่ที่หน้าประตู ตัวรถทอแสงเย็นเฉียบวาววับใต้แสงไฟถนน
กระจกรถเลื่อนลง ฟางหร่านโผล่หัวออกมาครึ่งตัว เป่าปากเรียกเธอ: “สวยๆ ขึ้นรถมา พี่พาไปสนุก”
เธอดันแว่นกันแดดขึ้น:
“รอตั้งนานแล้ว ถ้าเธอไม่มาอีกเดี๋ยวฉันจะขับรถเข้าไปรับถึงในนั้นแล้ว”
ซูจือยิ้มเดินเข้าไป เปิดประตูข้างคนขับนั่งเข้าไป:“เพิ่งเลิกงานไง เลยรีบวิ่งออกมาเลยนี่”
เธอคาดเข็มขัดนิรภัย แล้วตบแผงคอนโซลเบาๆ:
“รถเธอนี่สะดุดตาจังเลย กลัวคนอื่นไม่รู้ว่าเธอมาใช่ไหม?”
ฟางหร่านหัวเราะเบาๆ เหยียบคันเร่ง เครื่องยนต์คำรามต่ำๆ รถค่อยๆ เร่งความเร็วตามกระแสรถ: