กู้เหยียนวางนมสดลงบนโต๊ะหัวเตียง แล้วยืนมองเธออยู่ข้างเตียงสองสามวินาที
เธอสวมชุดนอนผ้าฝ้ายสีขาว ผมสยาย ปลายชายชุดนอนม้วนขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นน่องขาวผ่อง ข้อเท้าเรียวบาง ขยับแกว่งไปมาตามจังหวะเนื้อเรื่องในละคร ทั้งตัวดูนุ่มนวลและไร้การป้องกัน
เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย นั่งลงที่ขอบเตียง
ซูจือยังคงไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใด ๆ แถมยังเพราะเขาบังแสงจากหน้าจอ เธอจึงเบนศีรษะไปเล็กน้อย:
"นายบังฉันอยู่น่ะ"
กู้เหยียนไม่ขยับ เอื้อมมือหยิบแก้วนมนั้นส่งให้เธอ: "ดื่มให้หมดก่อนค่อยดู"
ซูจือจึงจำใจละสายตาจากหน้าจอ รับแก้วนมมาก้มดื่มสองอึก แล้วยัดแก้วกลับใส่มือเขา ก่อนจะทอดสายตากลับไปที่แท็บเล็ตอีกครั้ง:
"เอาล่ะ ๆ"
กู้เหยียนวางแก้วกลับที่โต๊ะหัวเตียง แล้วในจังหวะที่เธอยังตั้งตัวไม่ทัน ก็ยื่นมือคว้าแท็บเล็ตในมือเธอออกมา
ซูจือชะงักไป จะเอ่ยปากอะไร ก็เขาก้มตัวลง สอดแขนไปใต้ตัวเธอ พยุงเธอทั้งตัวจากท่าเกยหน้าอยู่ขึ้นมา พลิกกลับ แล้วอุ้มเข้าไปในอ้อมแขนอย่างมั่นคง
ซูจือตั้งตัวไม่ทัน ทั้งตัวลอย วาบแรกสัญชาตญาณทำให้เธอโอบคอเขาไว้: "นายจะทำอะไรเนี่ย?!"
กู้เหยียนอุ้มเธอเดินออกไป: "ได้เวลานอนแล้ว"
ซูจือตกใจ: "เพิ่งจะสองทุ่มเอง!"
"พรุ่งนี้บ่ายเธอยังต้องไปเซ็นสัญญา เย็นมีงานเลี้ยง นายแน่ใจเหรอว่าจะอดนอนดูซีรีส์?"