เจียงอวิ๋นโย่วเป็นคนเริ่มปรบมือ เสียงปรบมือแผ่วเบากระจัดกระจายดังขึ้นในห้องรับแขก
ซูจือกอดกรอบรูปเล็กๆ นั้นลุกขึ้นยืน หันหลัง เตรียมจะขึ้นไปเก็บข้าวของบนชั้นบน
"ซูจือ"
เสียงของผู้กำกับหลิวลอยมาจากด้านหลัง ไม่สูงไม่ต่ำ พร้อมกับลีลาการพูดช้าๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของเขา
ซูจือหยุดก้าวเท้าลง พลิกดวงตาให้ขาวโพลนครั้งใหญ่ ตัดสินใจได้เลยว่าไม่มีเรื่องดีแน่!
เธอค่อยๆ หันกลับมา สีหน้าสารภาพชัดเจนว่ามีเรื่องอะไรอีกล่ะ?
"...ผู้กำกับหลิว ท่านยังมีธุระอันใดอีกหรือคะ?" เธอยืดเสียงให้ยาว
ผู้กำกับหลิวยืนอยู่ตรงนั้น มือหนึ่งกำการ์ดภารกิจที่ม้วนเป็นทรงกระบอก สีหน้าเรียบเฉยจ้องมองเธอ น้ำเสียงราบเรียบ:
"อาทิตย์หน้า อย่าลืมมาถึงให้ตรงเวลา"
ซูจือชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นหรี่ตาลง มองเขาขึ้นลงสองรอบ: "...ฉันก็ไม่ได้บอกว่าจะไม่มานี่คะ"
ผู้กำกับหลิวยังคงสีหน้าแบบเดิม 'ฉันแค่บอกเล่าความจริง' อยู่:
"ฉันกลัวเธอถูกด่าจนหนีไป"
ซูจือ: "......" ซูจือสูดหายใจเข้าลึก หน้าอกกระเพื่อมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด กัดฟันกรามแน่น พูดทีละคำ:
"ผู้กำกับหลิว ท่านเป็นห่วงว่าฉันจะถูกด่า แล้วจะได้มีเหตุผลหักค่าแสดงของฉันงั้นสิคะ?"
ผู้กำกับหลิวสีหน้าไม่เปลี่ยนแม้เสี้ยว น้ำเสียงแถมยังแฝงความจริงใจแบบ 'ฉันเป็นห่วงเธอนะ':
"นี่คือความห่วงใย ถ้าเธอหนีไป รายการก็ไม่มีเรตติ้ง ไม่ดีต่อรายการ"
ซูจือขำกลบเกลื่อนด้วยความโมโหกับ 'ความห่วงใย' ที่ไร้ยางอายของเขา มือที่กอดกรอบรูปแน่นขึ้น เงยคางขึ้น:
"นี่เรียกว่าห่วงใยเหรอ? นี่มันเรียกว่าการใช้ประโยชน์แบบเปลือยๆ! หน้านายทุนชัดๆ!"
ผู้กำกับหลิวคิดอยู่นิดหนึ่ง แล้วพยักหน้าอย่างจริงจัง เติมต่อ: "อืม ก็กลัวว่าเธอหนีไป แล้วคุณกู้จะหนีตามไปด้วย งั้นฉันก็เสียหายใหญ่แล้ว"