เธอจิบน้ำไปอีกสองอึก นึกอะไรขึ้นมาได้ ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูบทสนทนากับพี่ใหญ่
เมื่อคืนก่อนนอน พี่เหวินดูจะส่งวอยซ์มาห้าราหกข้อความถล่มทลาย ตอนนั้นเธอง่วงจนตาปรือ ลืมตาแทบไม่ขึ้น ตอบกลับไปแค่ "รู้แล้ว" ก็หลับไปเลย
เธอกดเปิดข้อความล่าสุด เสียงที่เต็มไปด้วยพลังของพี่เหวินก็ดังออกมาทันที:
"ซูจือ! พรุ่งนี้บ่ายสองโมง ลงมาข้างล่างบริษัท ถ้ากล้ามาสายแม้แต่วินาทีเดียวลองดู! แผนการถ่ายทำส่งให้แล้ว คืนนี้ต้องอ่านให้จบนะยะ!"
"อีกอย่าง คืนนี้มีเลี้ยงข้าวกับผู้กำกับเฟย ให้ตั้งใจเต็มที่! บทนี้สำคัญกว่าที่เธอรับมาเล่นทั้งหมดก่อนหน้านี้! ได้ยินไหม?!"
ซูจือแลบลิ้นปลิ้นตา รีบส่งสติกเกอร์ "รับทราบเพ่ย" กลับไป
หลินเสวียถิงที่นั่งอยู่อีกฝั่ง มองท่าทางเชื่อฟังของเธอแล้วอดขำไม่ได้: "พี่เหวินของเธอเป็นห่วงเธอจริง ๆ นะ ที่คุมเข้มก็เพื่อเธอเอง"
"รู้แล้ววว~" ซูจือลากเสียงยาว แล้วก็จิ้มแอปเปิลชิ้นหนึ่งเข้าปาก
กินอาหารเช้าแบบง่าย ๆ เสร็จ ซูจือก็อยู่เป็นเพื่อนหลินเสวียถิงในเรือนกระจกอีกราวครู่หนึ่ง
แสงแดดส่องลอดหลังคากระจกลงมา อบอุ่นไปทั้งตัว อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นดินชื้น ๆ และความหอมของต้นไม้
โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นกึก ข้อความในกลุ่ม "เพื่อนรักหยก" เด้งขึ้นมา
นอนเก่งที่สุดในรัศมีร้อยลี้: "@เจือน้อยตัวหนึ่ง หมู! วันหยุดสามวันผ่านไปครึ่งแล้ว! นอนอยู่บ้านจนตัวเละยัง? บัตรเข้าพัก ยุนฉีปั๋วเยว่ ของคุณหนูผู้จัดการกู้ หมดอายุยัง? (ยิ้มเจ้าเล่ห์)"