ซูจือแสร้งทำเป็นโง่ทันที สายตาเหม่อลอย มองซ้ายมองขวา ไม่ยอมพูดอะไรสักคำ (Ꙭ)
หลินเสวียถิงมองลูกสาวที่เริ่มแสร้งทำเป็นนกกระทานิ่งๆ แล้วเอ่ยเบาๆ “เรื่องของหนั่วหนั่ว เธอรู้ดีเอง แม่ไม่ต้องไปกังวลมากหรอก”
ซูปั๋วโจวเห็นภรรยาพูดออกมาแล้ว ก็ได้แต่กลืนคำพูดที่อัดแน่นในท้องลงไป ปิดปากเงียบไปอย่างเซ็งๆ
ไม่กี่วินาทีต่อมา สีหน้าของซูปั๋วโจวก็เคร่งขรึมอีกครั้ง เปี่ยมด้วยอำนาจของผู้ที่อยู่สูงมานาน
"แต่ไอ้สารเลวนั่น กับช่องทางที่แพร่กระจายข้อมูลของเธอ ต้องสืบให้ถึงที่สุด ลงโทษให้สาสม! พ่อได้ให้ฝ่ายกฎหมายและฝ่ายรักษาความปลอดภัยจัดการเรื่องนี้เต็มที่แล้ว ฝั่งกู้เหยียนน่าจะลงมือด้วย"
"เธอสบายใจได้ พ่อจะไม่ยอมให้ใครมารังแกลูกสาวของพ่อเด็ดขาด"
คำพูดนี้ออกมาเรียบนิ่งแต่หนักแน่น เต็มไปด้วยความปกป้องและความมั่นใจอย่างแท้จริง
ความน้อยใจและความกลัวที่ซุกซ่อนอยู่ในใจของซูจือ ถูกความปลอดภัยอันแข็งแกร่งนี้รองรับไว้อย่างมั่นคง
เธอรู้ดีว่าพ่อยังรักเธออยู่
เธอส่งเสียง "อือ" เบาๆ เสียงของเธออ่อนลง
ค่ำคืนเริ่มลึก แสงไฟเริ่มส่องสว่าง
ซูจืออาบน้ำเสร็จ เปลี่ยนเป็นชุดนอน ล้มตัวลงบนเตียงใหญ่ของตัวเอง กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเครื่องนอนที่บ้านทำให้จิตใจสงบ
ซูจือผ่อนคลายเต็มที่ในสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยที่สุดนี้ ไม่นานก็หลับไป
อีกด้านหนึ่ง ในห้องของซูปั๋วโจวและหลินเสวียถิงกลับไม่เหมือนกัน
ซูปั๋วโจวนั่งลงบนโซฟา หน้าตาบูดบึ้ง ราวกับมีคนติดหนี้เขาหลายล้าน
หลินเสวียถิงเหลือบมองเขา แล้วอดหัวเราะไม่ได้ “อะไรกัน ยังมองอาเหยียนไม่เข้าตาอีกหรือ”