บนบันได ชายหญิงสองคนเดินตามกันทีละคน
ซูจือเดินนำหน้า กู้เหยียนเดินตามหลัง เสียงฝีเท้าในบันไดที่เงียบสงัดนั้นสลับกันหนักเบา
แสงไฟติดผนังสีเหลืองอบอุ่นทอดเงาของทั้งสองให้ยาวเหยียด เงาหนึ่งซ้อนทับอีกเงาหนึ่ง
เมื่อเดินถึงหัวมุมบันได จู่ ๆ ซูจือก็หยุดฝีเท้า หันกลับมา มองลงมาจากเบื้องบนที่เหนือกว่าสองขั้นบันได มองกู้เหยียน แล้วเลิกคิ้วถาม
"บ่ายนี้คุณเพิ่งออกจากบ้านฉันไปไม่ใช่หรือไง ทำไมตอนกลางคืนกลับออกมาอีก? ตารางงานแน่นจริง ๆ นะ คุณกู้"
กู้เหยียนยืนอยู่ตำแหน่งที่ต่ำกว่าเล็กน้อย เงยหน้ามองนาง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเกียจคร้านบาง ๆ "จะมาว่ากันหรือ"
ซูจือสวนกลับทันที "ใครจะไปว่าอยากได้! อยากไปไหนก็ไปสิ จะเกี่ยวอะไรกับฉัน!"
ประกายยิ้มในแววตากู้เหยียนลึกขึ้น "ฮั่วเฟยเรียกฉันมา"
"เขาเรียกให้มาแล้วนายก็มาเลยเหรอ" ซูจือไม่เชื่อ "นายเชื่อฟังขนาดนั้นเลยหรือ"
"อืม" กู้เหยียนตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน
ซูจือจ้องใบหน้าที่ไร้อารมณ์เปลี่ยนแปลงของเขาไปสองวินาที แล้วหันกลับ เดินลงบันไดต่อ พร้อมกับบ่นพึมพำเสียงเบา "...ปกติไม่เห็นจะอ่อนโยนขนาดนี้เลย"
ใกล้จะถึงทางออกชั้นหนึ่ง ซูจือก็หยิบหน้ากากอนามัยสีดำออกจากกระเป๋าสะพายใบเล็ก ใส่ให้เรียบร้อยอย่างรวดเร็ว จากนั้นหยิบหมวกเบสบอลสีดำอีกใบ คลุมลงบนหัวอย่างคล่องแคล่ว ดึงปีกหมวกให้ต่ำลงจนเกือบปิดคิ้วตาและใบหน้าส่วนใหญ่
ทำขั้นตอน "เครื่องแบบพื้นฐานการปลอมตัวดาวออกนอกบ้าน" ชุดนี้เสร็จเรียบร้อย นางจึงเดินต่อไปยังประตูทางออก