เขาเดินไปที่ตู้เย็นเล็ก หยิบน้ำหนึ่งขวดมา เปิดฝา ดื่มไปสองสามอึก
น้ำเย็นกลั้วลงคอ แต่ความสุขในใจก็ไม่อาจกลบลงได้
สายตาของเขาจับจ้องประตูห้องนอนใหญ่ที่ปิดสนิท ราวกับจะทะลุผ่านบานประตูไปเห็นปลาปักเป้าตัวน้อยที่กำลังโกรธจัด แขนขากำลังปึงปัง ฟาดหมอนราวกับฟาดเขา
[คุณผู้จัดการกู้หัวเราะมีความสุขจัง~ หัวเราะอะไรกัน บอกกันบ้างสิ~]
[จบแล้ว กู้เหยียนสีหน้าแบบนี้ เห็นได้ชัดว่าแผนสำเร็จ จื่อจื่อตกอยู่ในอันตราย!]
[กู้เหยียนยังดื่มน้ำเย็นอีกเหรอ? ฉันว่าไฟที่ต้องดับมันไม่ใช่อย่างนี้นะ (หัวหมา)]
[เสียดายที่ฉันมีอุปกรณ์เดียว ไม่สามารถดูสองมุมพร้อมกัน ใครบอกฉันทีว่าจื่อจื่อทำอะไรอยู่ในนั้น รีบหน่อย!]
[กำลังฟาดหมอนอยู่]
ชื่นชมบานประตูอยู่ครู่หนึ่ง กู้เหยียนถึงเดินไปที่โต๊ะกาแฟในห้องนั่งเล่นอย่างช้า ๆ หยิบขนมที่ซูจือเหลือไว้สองสามห่อ
เขาเดินไปที่ประตูห้องนอนใหญ่ เคาะประตู เสียงหัวเราะเจืออยู่ในน้ำเสียง: "หนั่วหนั่ว"
ข้างในเงียบลงทันที สองวินาทีต่อมา ก็มีเสียงทุ้ม ๆ ของซูจือที่ทั้งหงุดหงิดและดุดันดังออกมา:
"มีอะไร! ฝักบัวพังอีกแล้วเหรอ? ไปหาผู้กำกับหลิวสิ! อย่ามาฉัน!"
รอยยิ้มในดวงตากู้เหยียนยิ่งลึก เห็นทีตอนอยู่ในห้องน้ำคงแกล้งแรงไปหน่อย จูบหนักเกินไป ตอนนี้ถึงได้ฟู่อยู่แบบนี้