ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงัดนั้น กลิ่นหอมหวานเปรี้ยวชวนน้ำลายสอก็ลอยตลบมาจากในครัวอย่างไม่เกรงใจ ฟุ้งกระจายเข้ามาในห้องนั่งเล่น กระทบต่อมรับรสได้อย่างจังจัง
ซูจือสูดดมเข้าอย่างแรง ความหงุดหงิดที่มีอยู่ก็ถูกความอยากกินกลบไปจนเกือบหมด
เธอลุกขึ้น ย่องเบา ๆ ไปที่ปากครัว เกาะขอบประตู โผล่หัวเข้าไปมองเพียงครึ่งเดียว
กู้เหยียนกำลังยืนอยู่หน้าเตา ในหม้อน้ำซอสข้นข้นใสแวววาวกำลังเดือดปุด ๆ เป็นฟองเล็ก ๆ ถักทอรอบชิ้นซี่โครงหมูสีแดงสด กลิ่นหอมโชยอบอวล
เขากำลังตั้งสมาธิปรับไฟเพื่อเคี่ยวซอสให้งวด
"ยังไม่เสร็จอีกเหรอ?" ซูจือถามเสียงเบา แฝงไปด้วยความใจร้อนรอไม่ไหว
"อีกเดี๋ยวก็ได้" กู้เหยียนตอบโดยไม่หันหลังกลับ มีรอยยิ้มแฝงอยู่ในน้ำเสียง
ซูจือไม่ไปไหน เธอยืนจ้องเขม็งอยู่ที่ปากประตู มองเขาค่อย ๆ เคี่ยวซอสจนข้นเหนียวติดช้อน จากนั้นก็ปิดไฟ โรยต้นหอมซอยสีเขียวสดลงไปเล็กน้อยเพื่อเพิ่มสีสัน
กลิ่นหอมพุ่งขึ้นถึงขีดสุดทันที
กู้เหยียนยกจานขึ้น หันหลังกลับมา ก็เจอเข้ากับดวงตากลมโตคู่นั้นที่ด้านหน้าประตูซึ่งเต็มไปด้วยคำว่า "อยากกิน" พอดี
เขายื่นจานส่งให้: "ยกไปสิ ระวังร้อน"
ซูจือรับมาทันที ดูนอบน้อมราวกับขันทีน้อยถือราชโองการ ยกจานอาหารชั้นเลิศนั้นไปวางบนโต๊ะอย่างทะนุถนอม
ระหว่างที่กู้เหยียนยังรินซุปอยู่ในครัว เธอก็รีบชะโงกมองซ้ายขวาอย่างรวดเร็ว แล้วใช้สองนิ้วหยิบชิ้นซี่โครงที่เล็กที่สุดเข้าปากอย่างว่องไวชนิดไม่ทันตั้งตัว
"อาการสุด...ร้อนชะมัด!"
เธอสูดปากฟ่อ ๆ หน้ายับย่น แต่ปากก็ยังเคี้ยวเร็ว ๆ อย่างซื่อสัตย์ต่อไป