หญิงสาวร่างเพรียวบางระหง สวมชุดราตรีสีแชมเปญที่เปล่งประกายแสงนุ่มละมุนภายใต้รัตติกาล ใบหน้าด้านข้างขาวผ่องใสสะอาดตา ท่วงท่าสง่างามทั้งอ่อนโยนและสูงส่ง
ทั้งสองสบตากัน เพียงแค่นั้นก็เข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด
ในวงสังคมปักกิ่งเหนือไม่มีใครไม่รู้จักซูจือ เพียงแต่นางไม่ค่อยปรากฏตัวในงานเลี้ยงสังคมเยี่ยงนี้สักเท่าไร วันนี้ได้เห็นตัวจริง ยิ่งโดดเด่นกว่าที่เล่าลือกันเสียอีก
หนึ่งในชายหนุ่มรูปลักษณ์อ่อนโยนสุภาพลังเลอยูครู่หนึ่ง ในที่สุดก็อดใจไม่ไหว ก้าวเท้าเดินเข้ามา
"คุณหนูซู"
ชายหนุ่มวางท่าทางสุภาพ น้ำเสียงอบอุ่นแต่รู้จักประมาณตน คุมขอบเขตได้อย่างเหมาะสม "ไม่เจอกันนานเลย"
เป็นคุณชายเล็กของตระกูลอสังหาริมทรัพย์อีกตระกูลหนึ่ง เคยพบหน้ากันครั้งหนึ่งในงานเลี้ยงวงสังคมเมื่อก่อน
ซูจือได้ยินเสียงก็หันข้างเล็กน้อย ส่งยิ้มบาง ๆ อย่างมีมารยาท: "สวัสดีค่ะ"
เรียบง่าย ห่างเหิน สุภาพแต่คงระยะห่างไว้
ชายคนนั้นมองนาง แววตาปรากฏความชื่นชมอยู่บ้าง: "ครั้งหน้าที่พบกันยังเป็นงานเลี้ยงไวน์ฤดูหนาวปีก่อน คุณหนูซูดูไม่เปลี่ยนไปเลย คืนนี้สวยมาก"
ซูจือกำลังจะตอบกลับอย่างสุภาพสักคำ แต่ชายหนุ่มข้างกายกลับขยับไปก่อน
กู้เหยียนก้าวออกไปข้างหน้าครึ่งก้าวอย่างแนบเนียน แทรกกลางช่องว่างเล็กน้อยระหว่างทั้งสองโดยธรรมชาติ
เขาร่างสูงโปร่ง ท่าทางเย็นชาแผ่ความกดดันออกมาอย่างเงียบเชียบ ไม่ได้ตั้งหน้าตั้งตาทำหน้านิ่ง แต่ก็มีออร่าคนห้ามเข้าใกล้ติดตัวโดยไม่ต้องพยายาม