"งั้น..." กู้เหยียนย่อตัวลงเล็กน้อย เข้าไปใกล้ขึ้น สายตามองตาของเธอ แล้วลดเสียงต่ำถาม "ผู้ตรวจการจะหักคะแนนไหม?"
ซูจือ: "..."
เธอมองใบหน้าของเขาที่อยู่ตรงหน้าแค่คืบเดียว แล้วมองมาส์กหน้าก่อนนอนรุ่นลิมิเต็ดสุดที่รัก ซึ่งว่ากันว่ามีพลังฟื้นฟูอันน่าอัศจรรย์ในมือของเขา
นึกถึงขนมต่างๆ นานาที่อาจถูกกวาดกลับมาได้ในวันพรุ่งนี้ ซึ่งจะปลอบประโลมทั้งจิตใจและท้องไส้ของเธอ...
ภายในใจเกิดสงครามกลางเมือง ดุเดือดราวกับมหาสงครามโลก
เธอกลั้นไว้ได้พักใหญ่ สุดท้ายก็กระทืบเท้าด้วยความแค้นและเดือดดาล
"...แกเก่งมาก! พรุ่งนี้ถ้ากวาดกลับมาไม่ได้ ฉันจะไม่จบกับแกแน่! หักร้อยคะแนน!"
พูดจบ ก็กอดครีมบำรุงที่เหลืออยู่ ออกไปจากห้องอย่างเดือดดาล พร้อมกับปิดประตูเสียงดัง "ปัง"
จริงๆ แล้วเสียงเบามาก ที่ดังเพราะออร่าล้วนๆ
กู้เหยียนยืนอยู่ที่เดิม มองมาส์กสีชมพูน่ารักในมือ แล้วมองประตูที่ปิดสนิท แย้มยิ้มเบาๆ
[เขายิ้มแล้ว เขายิ้มแล้ว เขายิ้มแล้ว! เสียงทุ้มต่ำหัวเราะเบาๆ โคตรฆ่าฉัน!]
[ฮ่าๆๆๆ กู้เหยียนยึดมาส์กหน้าของซูจือเป็น "ตัวประกัน"! การกระทำนี้โคตรโหด!]
[แล้วยังตั้งใจวางมาส์กไว้บนหัวเตียง! นี่มัน "การปฏิบัติต่อตัวประกัน" แบบหวานๆ อะไรกันเนี่ย!]
["ป้องกันผู้ตรวจการนอนดึก" — คุณกู้รู้วิธีจัดการกับซูจือจริงๆ!]
[สีหน้าอัดอั้นของซูจือที่อยากต่อยแต่ก็เสียดายขนมกับมาส์ก ขำจะตาย!]
[ซูจือไม่แต่งหน้าใส่ที่คาดผมลายหมี น่ารักเกินมาตรฐานไปแล้ว! กู้เหยียนเธอมองแบบนั้น มันไม่บริสุทธิ์ใจเลย!]
[รอยยิ้มสุดท้ายของกู้เหยียน... ฟินจนขาเด้งเลยแม่! เขาชอบแกล้งเธอจริงๆ นี่คือความรักใช่ไหม? นี่ต้องเป็นความรักแน่นอน!]