ประตูลิฟต์เปิดออก ทางเดินในโซนรอมีคนยืนรออยู่ประปรายไม่กี่คน
ซูจือกวาดสายตามองไปรอบๆ เลือกที่นั่งติดหน้าต่าง หลานม่านเหวินนั่งลงข้างๆ เธอ เงียบไม่พูดพล่าม ปล่อยพื้นที่ให้เธอปรับตัวตามลำพัง
ไม่นานนัก พนักงานคนหนึ่งเดินเข้ามา ถือซองเอกสารปิดผนึก หน้าซองพิมพ์คำว่า “บททดสอบการแสดง” มีหมายเลขและข้อกำหนดการเซ็นชื่อกำกับไว้
พนักงานตรวจสอบชื่อเธอ แล้วยื่นซองเอกสารให้
ซูจือรับมา กล่าวขอบคุณ เซ็นชื่อ ฉีกซีลออก แล้วดึงกระดาษด้านในออกมา
บทละครสั้นมาก แค่หน้าเดียว ไม่มีปูมหลัง ไม่มีบทโต้ตอบ เป็นเพียงบทเดี่ยวที่ต้องแสดงคนเดียว
ซูจืออ่านเงียบๆ หนึ่งรอบ ไม่รีบวิเคราะห์ เธอพับกระดาษ หลับตา นึกภาพในหัวซ้ำหนึ่งรอบ
จากนั้นเปิดขึ้นมาอ่านอีกครั้ง
จนถึงรอบที่สาม เธอเริ่มขีดทำเครื่องหมายง่ายๆ ลงบนช่องว่างของกระดาษด้วยดินสอ
หลานม่านเหวินนั่งอยู่ข้างๆ ไม่รบกวนเธอ เพียงแค่ตอนที่ซูจือก้มหน้าพึมพำบท หล่อนเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง แล้วก็เบือนสายตากลับอย่างไม่ให้ใครสังเกต
ราวยี่สิบนาทีต่อมา พนักงานเดินออกมา ถือรายชื่อในมือ: “คนต่อไป คุณซูจือ”
ซูจือเก็บบทละคร ลุกขึ้นยืน
หลานม่านเหวินตบไหล่เธอ ไม่พูดอะไรมาก แค่ส่งสายตาให้
ซูจือสูดหายใจลึก ผลักประตูเดินเข้าไป