รถแล่นฝ่าความหนาแน่นของชั่วโมงเร่งด่วน กว่าจะถึงหยินหลูทางตะวันตกของเมืองได้ก็หกโมงครึ่งพอดี
ที่นี่เป็นแหล่งอาหารบ้านดังที่เลื่องชื่อ ตกแต่งเป็นสวนสไตล์เจียงหนานโบราณ ศาลาเรือนระเบียงทางเดิน สายน้ำและภูเขาจำลอง แค่ก้าวเข้าไปก็สัมผัสได้ถึงความหรูหราที่คนแปลกหน้าไม่อาจใกล้ชิด คนธรรมดาต่อให้มีเงินก็ยากจะจองที่นั่งได้
ซูจือตามหลานม่านเหวินและฟางจือจื่อเข้าไปในห้องส่วนตัว ก็พบว่ามีคนนั่งอยู่หลายคนแล้ว
ผู้กำกับเฟยนั่งที่หัวโต๊ะ ข้างๆ คือทีมเขียนบท และตัวแทนนักลงทุนอีกหลายคน
น้ำชาถูกชงไว้แล้ว บรรยากาศดูคึกคัก แต่ทุกคนบนโต๊ะต่างจ้องมองนางด้วยสายตาประเมิน คล้ายกับว่ากำลังชั่งน้ำหนัก เพราะเมื่อไม่นานมานี้หล่อนยังตกเป็นข่าวเมียน้อย ตอนนี้กลับมาร่วมโต๊ะได้ ก็เป็นที่น่าสนใจไม่น้อย
"ผู้กำกับเฟย คุณลี คุณจาง โทษทีครับรถติดหน่อย มาสายนิดนึง" หลานม่านเหวินฉีกยิ้มได้เหมาะเจาะ เดินเข้าไปทักทาย
"ไม่สายๆ เราเพิ่งถึงเหมือนกัน นี่คือซูจือใช่ไหม? สวยกว่าหน้าจออีก ดูดีมากเลยนะ"
คุณลียิ้มรับ สายตาสำรวจซูจือไปทั่ว กิริยาก็สุภาพแต่แฝงการประเมินเชิงธุรกิจ
ซูจือเดินไปข้างหน้า โค้งตัวเล็กน้อย ทักทายอย่างจริงใจไม่สะทกสะท้าน: "ผู้กำกับเฟย ท่านอาจารย์ทุกท่าน พี่หนูชื่อซูจือค่ะ"
ท่าทางของนางถ่อมตัวแต่ไม่ต่ำต้อย ดวงตาใสกระจ่าง ไม่มีความเจ้าคิดเจ้าแค้นตามคำพูดใส่ร้ายบนโลกออนไลน์เลยแม้แต่น้อย ทำให้คนในห้องหลายคนแอบพยักหน้าเห็นด้วย