ฟางจือจื่อยืนนิ่งงันอยู่ถึงครึ่งนาทีเต็ม ก่อนที่เธอจะระเบิดเสียงกรี๊ดออกมา และเป็นกรี๊ดที่ตื่นเต้นสุดๆ สุดๆ สุดๆ สุดๆ มากด้วย
เธอตะโกนในใจอย่างบ้าคลั่ง: นั่นมันไม่ใช่ความบันเทิงของรายการจริงๆ เหรอ????
อ๊ากกกกกกกกกกกกก!
เธอกำหมัดแน่น กระทืบเท้าอยู่กับที่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่เก็บไว้ไม่อยู่
การกินแตงโมมาเจอคนที่ตัวเองเชียร์ แถมยังเป็นข่าวใหญ่สุดระเบิด แบบนี้ใครจะทนไหว!!
อีกด้านหนึ่ง ซูจือเดินเร็วไปที่ลานจอดรถหน้าหยินหลู สายตาเหลือบไปเห็นรถเก๋งสีดำเรียบๆ คันนั้นของกู้เหยียนได้ในทันที
เธอทำท่าลักๆ ลอบๆ เดินเข้าไป กวาดตามองซ้ายขวาเพื่อเช็คว่าไม่มีคนเดินผ่านหรือปาปารัสซี่ แล้วเปิดประตูรถรีบเข้าไปนั่ง พ่นลมหายใจยาวเหยียด ตัวเอนพิงเบาะนั่ง ดูเหมือนคนหมดเรี่ยวแรง:
"เสร็จสักที งานสังสรรค์นี่เหนื่อยกว่าถ่ายแบบนิตยสารทั้งวันอีก ปากยิ้มจนจะแข็งอยู่แล้ว"
กู้เหยียนหันมามองเธอ ยื่นน้ำผึ้งอุ่นๆ ขวดหนึ่งให้ด้วยมือ เอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำอบอุ่น: "เหนื่อยหน่อยนะ มื้อค่ำเป็นยังไงบ้าง เรียบร้อยดีไหม"
"แน่นอนสิ! ฉันเป็นใคร! ฉันคือซูจือนะเอ้อ!"
ซูจือรับขวดน้ำมาเปิดฝาดื่มอึกใหญ่ ดวงตาเป็นประกายวิบวับ เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ จนหางเล็ก ๆ แทบจะชี้ขึ้นฟ้า:
"ฉันออกโรงที ผู้กำกับต้องประทับใจฉันแน่นอน! เรื่องบทใหม่แทบจะการันตีได้เลย!"
จากนั้นราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอรีบตั้งตัวตรง มองไปทางกู้เหยียน "อ้อ อย่าเพิ่งส่งฉันกลับบ้านตรงๆ เลย พาฉันไปที่อื่นหน่อยสิ"
"ไปไหน?" กู้เหยียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาแฝงความตามใจอยู่บ้าง