เห็ดในมือฟางอวี่ถงลอยอยู่กลางอากาศ รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะ
นางอ้าปาก ยังอยากจะพูดอะไรอีก แต่ซูจือหันข้างไปแล้ว ทุ่มเทความสนใจทั้งหมดไปที่เตาย่างเบื้องหน้า อย่างชัดเจนว่าไม่ต้องการสนทนาต่อ
ฟางอวี่ถงยืนอยู่ที่เดิมสองวินาที สุดท้ายก็เงียบ ๆ วางเห็ดกลับลงในจาน แล้วหมุนตัวเดินไปหน้าเตาย่างอีกตัว
[นี่ครั้งที่เท่าไรแล้วที่ฟางอวี่ถงถูกปฏิเสธ?]
[ซูจือไม่ไว้หน้าจริง ๆ ฮ่า ๆ ๆ ๆ]
[สงสารฟางอวี่ถงหนึ่งวินาที แต่ซูจือทำได้สวย]
กู้เหยียนเดินออกมาจากวิลล่า มือข้างหนึ่งถือปี๊บเครื่องดื่ม
เขากวาดสายตารอบหนึ่ง สายตามุ่งไปทางซูจืออย่างรวดเร็ว แล้วก็ก้าวเท้าเดินไป
ซูจือกำลังขมวดคิ้วจัดการกับปีกไก่ที่ดื้อรั้นชิ้นหนึ่ง น้ำมันบนเตาย่างหยดลงไปในถ่าน ควันพุ่งขึ้นมาฉุย
เธอหรี่ตาหลบไปด้านหลัง
“เดี๋ยวฉันจัดการเอง”
กู้เหยียนวางปี๊บเครื่องดื่มลงบนโต๊ะข้าง ๆ เดินมาอยู่ข้างกายเธอ แล้วรับที่คีบในมือเธอไปอย่างเป็นธรรมชาติ
ซูจือชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหันข้างมองเขา
เขาเริ่มพลิกปีกไก่ที่เธอย่างไว้ครึ่งทางแล้ว ท่าทางคล่องแคล่วกว่าเธอมาก
“ฉันชอบกินไหม้ ๆ หน่อย” ซูจือเสริมขึ้นข้าง ๆ
กู้เหยียนไม่ได้เงยหน้า: “อือ รู้แล้ว”
ซูจือพยักหน้า ยืนอยู่ข้าง ๆ มองเขาพลิกปีกไก่ชิ้นนั้นอีกด้าน แล้วทาซอสอีกชั้น
ผู้กำกับหลิวเดินเลื่อย ๆ มาถึงตอนไหนไม่รู้ มือหนึ่งถือเสียบหมูปิ้ง ปากยังเคี้ยวอยู่ พูดเสียงอู้อี้ไม่ชัด: