พอประกาศจบ ทุกคนก็แยกย้ายกันไป
ฟางอวี่ถงลุกขึ้น สายตาจ้องที่ซูจือแวบหนึ่ง แล้วหันหลังกลับเข้าห้อง
อวี๋สือเจ๋อเดินตามหลังเธอ กลับห้องไปด้วย
เสิ่นอี้หวยเดินเอ้อระเหยไปหาเซียวจิ้งเสวี่ย กำลังจะเอ่ยปาก ซูจือก็พุ่งตัวเข้ามาขวางกลาง:
“พี่สาว! ฉันมีเรื่องจะหา!”
พูดจบก็ดึงเซียวจิ้งเสวี่ยออกไป เดินไปสองสามก้าวแล้วยังหันกลับไปส่งคิ้วให้เสิ่นอี้หวย สีหน้าเยาะเย้ย ท่าทางเหมือนพูดว่า “แล้วไง มากัดฉันสิ”
เสิ่นอี้หวย: “…”
เขายืนอยู่ที่เดิม หันไปทางกู้เหยียน: “ไม่จัดการหน่อยเหรอ?”
กู้เหยียนมองเงาหลังของซูจือ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
เขากวักคิ้ว น้ำเสียงผ่อนคลาย: “ไม่กล้า”
พูดจบสองคำก็หันหลังขึ้นบันไดไป ก้าวเดินไม่เร่งรีบ
เสิ่นอี้หวย: “…”
[อิอิ เสิ่นอี้หวย: ฉันไปทำอะไรใครไว้]
[ซูจือท่าทางปกป้องแบบนี้ เจี๊ยบซีเป็นของเธอคนเดียวแล้ว]
[ประโยค “ไม่กล้า” ของกู้เหยียนหวานเกินไปแล้ว]
[เสิ่นอี้หวย: พรรคพวกไว้ใจไม่ได้ ลาก่อน]
ข้างนอก ที่ชิงช้าชายหาด
ซูจือกับเซียวจิ้งเสวี่ย นั่งเรียงกัน ชิงช้าแกว่งเบา ๆ ตามสายลมทะเล
ทั้งคู่ถอดไมค์ลงพร้อมกัน วางไว้บนเสาไม้ข้าง ๆ
เซียวจิ้งเสวี่ยเหลือบตามองเธอ: “พูดมา วางแผนอะไรอยู่อีก”
ซูจือหัวเราะคิก กระชากแขนเซียวจิ้งเสวี่ย ประคองตัวเข้าหาเธอ: