ซูจือพยายามลืมตาให้โตที่สุด ทำให้ตัวเองดูมั่นใจเต็มร้อยที่สุด แล้วยกมือขึ้น
“ฉันเขียนเองค่ะ นอนหลับ จัดไว้ดีออก บำรุงกายใจ ฟื้นฟูพลัง พัฒนาอย่างยั่งยืน”
พูดจบก็อดไม่ไหว หาวเบา ๆ อีกครั้ง หางตามีน้ำตาจากอาการง่วงคลอออกมา
กู้เหยียนก็พูดตาม “ผมเขียนเอง นอนหลับ”
“ไม่ใช่…… เดี๋ยวก่อน……” ผู้กำกับหลิวรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือด
เขาชี้ไปที่กระดาน แล้วมองสองตัวการตรงหน้า เสียงสั่นไปหมด
“ผมให้พวกคุณจัดภารกิจ ก็เพื่อให้จัดอะไรที่มีปฏิสัมพันธ์ มีเนื้อหา มีอะไรให้ดู!”
“นอนหลับนี่มันภารกิจอะไร?! หา?! พวกคุณมาร่วมรายการสายสุขภาพหรือไง?!”
ซูจือขยี้ตาที่แสบล้า พยายามรวบรวมเซลล์สมองที่เหลืออยู่น้อยนิดมาโต้กลับ
“ผู้กำกับหลิว เมื่อกี้คุณพูดเองนะคะว่า ‘ต้องเป็นเนื้อหาที่ทำได้จริงและไม่ผิดกฎ’”
“นอนหลับ ทำไม่ได้เหรอคะ? ผิดกฎไหม? มีใครบอกว่าต้องมีอะไรให้ดูไหม? ไม่มี!”
“แล้วทำไมถึงเขียนไม่ได้ล่ะคะ? คุณก็ไม่ได้บอกล่วงหน้าว่าห้ามเขียนนอนหลับนี่นา”
ตรรกะชัดเจน เรียบเรียงเป็นระเบียบ ถ้ามองข้ามรอยคล้ำใต้ตาเข้ม ๆ ของเธอกับสีหน้าแบบ “ถ้าไม่ให้ฉันนอน ฉันจะตายแล้ว” ไปได้นะ
ผู้กำกับหลิวถูกถามจนพูดไม่ออก
เขานึกทบทวน…… ในกฎมีเน้นแค่ “ทำได้จริง ไม่ผิดกฎ” จริง ๆ ไม่ได้เน้นว่า “ต้องมีจุดน่าดู” และก็ไม่ได้ห้ามไว้ชัดเจนว่าห้าม “นอนหลับ”……
“……ใช่ แต่ว่า……” ผู้กำกับหลิวพยายามดิ้นรน
“ไม่มีแต่ค่ะ” ซูจือตีเหล็กตอนร้อน เสียงดังขึ้นอีกนิด
“กฎคุณเป็นคนตั้ง พวกเราปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด ตรงทุกตัวอักษร”