กู้เหยียนชะงักมือเล็กน้อย "ไปถ่ายที่ไหน?"
"ไม่ใช่ในเมืองนี้ อยู่เมืองข้างๆ คงต้องอยู่สักพัก"
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง มือที่วางบนไหล่เธอเลื่อนลงไปโอบเอวแทน คางซบเบาๆ ที่ไหล่เธอ เสียงต่ำลง
"ไปนานแค่ไหน?"
ซูจือถูกเขากอดจากด้านหลัง ปล่อยตัวพิงไปด้านหลังอย่างผ่อนคลาย
"อย่างน้อยสองเดือน ดูความคืบหน้าการถ่ายทำด้วย"
กู้เหยียนกอดเอวเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย "อืม"
ซูจือสัมผัสได้ถึงท่าทางของเขา ใจอ่อนลงเล็กน้อย เบือนหน้าไปถูไถผมของเขา แกล้งหยอกล้อ
"อะไรกัน คิดถึงฉันเหรอ?"
กู้เหยียนไม่ปฏิเสธ พยักหน้า "อืม" อีกครั้ง
ซูจือเผยอยยิ้มเล็กน้อย ยื่นมือไปวางทับหลังมือของเขาที่โอบเอวเธออยู่
"วางใจได้ ฉันวิดีโอคอลหาเธอทุกวันหลังถ่ายเสร็จ ไม่ปล่อยให้เธออยู่บ้านเดี่ยวๆ หรอก"
กู้เหยียนเงียบไปสองสามวินาทีก่อนเอ่ยปาก เสียงเบากว่าเดิมเล็กน้อย "ไปกองถ่ายได้ไหม?"
ซูจืออดหัวเราะไม่ได้ "ฉันยังไม่ทันไปเลย เธอก็คิดจะตามไปกองถ่ายแล้วเหรอ"
เธอหมุนตัวกลับมาหาเขา ยื่นมือทั้งสองข้างประคองใบหน้าเขา น้ำเสียงมีรอยยิ้ม
"คุณกู้ เธอช่างติดงอมแงมขนาดนี้ ลูกน้องบริษัทเธอรู้กันบ้างไหมเนี่ย?"
กู้เหยียนไม่สนใจ จ้องเธอแล้วถามซ้ำ "ไปได้ไหม?"
ซูจือมองท่าทางจริงจังของเขา อยากหยอกล้อต่อก็หมดอารมณ์ พยักหน้า