สายตาของเฉินอี้หวยหยุดอยู่ที่แขนที่แดงก่ำของกู้เหยียนครู่หนึ่ง คิ้วเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มมุมปาก ไม่ได้แสดงความกังวลอะไร แต่กลับแฝงความสนุกสนาน
เขาพูดขึ้น เสียงไม่ดังนัก แต่พอดีให้ทางนั้นได้ยิน
"ท่านกู้ แขนไหวอยู่ไหม เมื่อกี้ผมไม่ได้ยั้งแรงไว้เลยนะ"
กู้เหยียนสีหน้าไม่เปลี่ยน เพียงตอบกลับอย่างเรียบ ๆ : "สายตาของท่านเฉิน แม่นยำกว่าตอนฝึกยิงเป้าปีนั้นอยู่บ้าง"
เฉินอี้หวยหัวเราะเย้ยเบา ๆ ไม่ได้พูดต่อ เขาวางลูกโป่งน้ำลง เดินไปข้างหานจิ้งเสวี่ย
ลมหายใจของหานจิ้งเสวี่ยค่อนข้างสั่น ระบัดชั้นหนึ่งมีเหงื่อบาง ๆ
เฉินอี้หวยมองเธอ แล้วจู่ ๆ ก็ยื่นมือมา ใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดคราบโคลนเล็กน้อยที่กระเซ็นขึ้นมาบนแก้มเธอ
หานจิ้งเสวี่ยตัวแข็งทื่อ ไม่หลบ แต่เพียงเงยหน้ามองเขาอย่างไม่พอใจ
เฉินอี้หวยหดมือกลับมา ปลายนิ้วขยับเบา ๆ แววตาคล้ายยิ้ม เสียงเบาลง : "เมื่อกี้ร่วมมือกันได้ดีมาก"
หานจิ้งเสวี่ยหันหน้าหนี ไม่สนใจเขา สายตามองกวาดไปฝั่งตรงข้ามอย่างรวดเร็ว
กู้เหยียนกำลังปัดทรายบนตัวซูจือ สายตาของเธอหยุดอยู่ที่ใบหน้าซูจือแวบหนึ่ง เพื่อให้แน่ใจว่าเธอไม่เป็นอะไร จึงละสายตาออก
[กรี๊ดดดด ฉันละลาย! กู้เหยียนมองซูจือเป็นคนแรก! ยังปัดทรายให้เธอด้วย!]
["คะแนนเราเยอะกว่า" — ท่านกู้มั่นใจสุด ๆ!]
[เฉินอี้หวยกับกู้เหยียนคุยกันแล้ว! "ปียังนั้นตอนฝึกยิงเป้า"? ฉันบอกแล้วว่าพวกเขารู้จักกันมาก่อน! (ดูตอนแรกมาแล้ว)]
[เฉินอี้หวยแกล้งพี่หานอีก! เช็ดหน้าให้! ยังพูดว่าทำได้ดี! เฮอะ ๆ ไปวัน ๆ (หัวหมา)]