ซูจือเดินเข้าไป มองกู้เหยียนแกะถุงออกมา ไม้เสียบย่าง ปีกไก่ ข้าวโพด มะเขือยาว เรียงเต็มโต๊ะกาแฟไปหมด
เธอนั่งลง หยิบไม้เสียบเนื้อวัวขึ้นมากัดคำหนึ่ง ตาลุกวาว: "โอ้~ คำแนะนำของจือจื่อน้อยเชื่อถือได้จริงๆ!"
เธอเคี้ยวไปพลาง จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้:
"อ้อ! ผู้กำกับหลิวส่งข้อความหาฉัน เขาบอกว่าทางรายการคุณทำให้ใจฉันหวั่นไหว พี่หานกับคนอื่นๆ ว่างหมด รอฉันถ่ายเสร็จ รายการก็น่าจะกลับมาอัดต่อได้แล้ว"
เธอเงยหน้ามองกู้เหยียน "ตอนนั้นเธอมีเวลาไปไหม?"
"อืม ตอนนั้นจะว่างไว้ให้"
ซูจือพยักหน้า แล้วหยิบไม้เสียบมันฝรั่งทอดขึ้นมากัดอีกคำ ทำจมูกย่น: "ไม่กรอบพอ"
กู้เหยียนยื่นมือมา เธอก็ส่งไม้เสียนั้นให้เขาอย่างเป็นธรรมชาติ เขารับไปกินที่เหลือไม่กี่คำก็หมด
"พรุ่งนี้เธอขึ้นเครื่องแต่เช้าใช่ไหม?" ซูจือถาม
"อืม"
"กี่โมง?"
"เจ็ดโมง"
ซูจือคิดเวลาในใจ ปากเม้มเล็กน้อย: "งั้นฉันไม่ไปส่งแล้วกัน ฉันตื่นไม่ไหว"
กู้เหยียนมุมปากโค้งเล็กน้อย: "ไม่ต้องส่ง หลับให้เต็มที่เถอะ"
สองคนนั่งกินไปคุยไป... พูดให้ถูกคือซูจือกินคนเดียว
กู้เหยียนแทบไม่ได้กินอะไร แค่รับไม้เสียบที่เธอกินไม่ไหวส่งให้เป็นครั้งคราว ช่วยจัดการเนื้อที่เหลือให้เธอ
กินบาร์บีคิวเสร็จ ซูจือก็เอนตัวลงบนโซฟาอย่างพอใจ พักสักครู่ แล้วค่อยลุกไปแปรงฟันล้างหน้า
พอเธอออกจากห้องน้ำ กู้เหยียนเก็บโต๊ะกาแฟเรียบร้อยแล้ว กำลังยืนรับสายอยู่ริมหน้าต่าง