กู้เหยียนนอนราบอยู่ข้างกายนาง ใกล้จนแทบจะสัมผัสกัน
เขาหลับตาลง ขนตายาวขนาดที่นางมองจากมุมนี้ยังเห็นส่วนโค้งชัดเจน ลมหายใจฟังดูสม่ำเสมอและยาวนาน หน้าอกขยับขึ้นลงเป็นจังหวะตามลมหายใจอย่างเป็นระเบียบ...
ดูท่า... เหมือนจะหลับจริง ๆ ใช่ไหม?
ไม่ใช่สิ? เขากลับ...หลับไปได้ยังงั้นเหรอ? ในสถานการณ์แบบ "นอนร่วมเตียงเดียวกัน" แบบนี้? ยังใจเย็นได้อีก?
มือที่หดอยู่ในผ้าห่มของนาง ปลายนิ้วขยับเล็กน้อย
ลังเลอยู่ไม่กี่วินาที มือนั้นก็ค่อย ๆ ขยับอย่างช้า ๆ เหมือนขโมย ทีละนิด ทีละน้อย ย้ายจากข้างกายตัวเองไป ปลายนิ้วลองจิ้มที่แขนข้างตัวของเขาเบา ๆ
ไม่มีปฏิกิริยา
นางเม้มริมฝีปาก เริ่มกล้าขึ้น ใช้แรงมากขึ้น จิ้มอีกที
ก็ยังไม่มีปฏิกิริยา
หลับจริง ๆ เหรอ? เร็วขนาดนั้น? หลับลึกขนาดนั้นเลย?
ซูจือเม้มปาก กำลังจะดึงมือกลับ แต่จู่ ๆ ปลายนิ้วก็ถูกมือใหญ่ที่อบอุ่นและแห้งกร้านกำไว้ทั้งมือ
ซูจือตกใจ เงยหน้ามอง ก็พบกับดวงตาของกู้เหยียนที่เปิดอยู่โดยไม่รู้ว่าเปิดเมื่อไหร่พอดี
เขากำลังหันข้าง หลุบตามองนาง สีดวงตาในแสงสลัวดูเข้มเป็นพิเศษ ข้างในสะท้อนใบหน้านางที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความตกใจและความผิดที่ถูกจับได้ชัดเจน
"นายยังไม่หลับเหรอ?" ซูจือถามออกไปโดยไม่ทันคิด อยากดึงมือกลับ แต่กลับถูกเขากำแน่นขึ้นอีก
"แบบนี้ ข้าจะนอนยังไงไหว" เสียงของกู้เหยียนแหบเล็กน้อยเหมือนเพิ่งนอนลงไม่นาน