“หือ?”
สมองของซูจือยังค้างอยู่ในสถานะแฮงก์ ยังไม่ทันตั้งตัว เธอเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว ตอบรับอย่างเลื่อนลอย
!!!
พอตอบเสร็จเธอก็รู้สึกเสียใจทันที!
เธอแข็งทื่ออยู่กับที่ จ้องกู้เหยียนอย่างไม่อยากเชื่อ
แววตาเต็มไปด้วยคำว่า “นายนายนาย... นายเรียกออกมาจริงๆ เลยเหรอ! ต่อหน้าคนดูทั้งประเทศเนี่ยนะ?!”
กู้เหยียนมองท่าทางที่เธอช็อกสุดขีด แทบอยากหายตัวไปตรงจุดเลย มุมปากของเขาโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มแห่งความพอใจ
จากนั้น เขาก็หันกลับไปทางเลนส์กล้องและผู้กำกับหลิวที่ยิ้มจนหน้าบานเป็นดอกเบญจมาศ พูดด้วยน้ำเสียงเป็นธรรมชาติ:
“ชื่อเล่นของเธอ หนั่วหนั่ว”
[อ๊ากกกกก! ยอมรับแล้ว! เขายอมรับแล้ว! เขาบอกว่าคือซูจือ! ฉันรู้อยู่แล้ว! ฉัน รู้ อยู่ แล้ว!]
[กู้เหยียน: ผมเรียกชื่อเล่นเพื่อนรักวัยเด็ก/เมีย/คนในใจของผม มีปัญหาอะไรมั้ย? (กล้าพูดเต็มปาก)]
[ซูจือ: ฉันอยากตาย ตรงนี้ เดี๋ยวนี้ เร็วที่สุด (นอนแบนอย่างสงบ)]
[“ชื่อเล่นของเธอ” — แค่สี่คำ แต่ข้อมูลถล่มทลาย! ช่วยด้วย! ติ๊ดติ๊ดติ๊ด]
[เพื่อนรักวัยเด็กหลักฐานชัด! ล็อกด่วน! กุญแจฉันกลืนไปแล้ว! เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นการแสดงแน่นอน!]
[ที่แท้ลูกสาวฉันชื่อเล่นว่าหนั่วหนั่วนี่เอง! น่ารักมาก! กู้เหยียนเรียกได้หวานซึ้งจนใจละลายเลย~]
[ปากผู้กำกับหลิวเบ้ไปข้างหนึ่งแล้ว! รอบนี้กระแสได้มหาศาลแน่!]
[ไม่นะ ฉันเป็นแฟนคลับจื่อจื่อมาหลายปี กลับไม่รู้ว่าเธอมีชื่อเล่นแบบนี้ด้วย! (กอดหัวร้องไห้)]