เจียงอวิ๋นโย่วตะลึงไปครู่หนึ่ง ชี้ไปที่ตัวเอง "...หา? ผมเหรอ?"
ฟางอวี่ถงพยักหน้า อธิบายด้วยน้ำเสียงเป็นธรรมชาติ:
"ฉันชอบเพลงของพี่เจียงมานานแล้ว ก่อนหน้านี้เคยได้ยินพี่เล่นกีตาร์ในเน็ต ไพเราะมาก พอดีเลยขอถือโอกาสนี้ขอคำปรึกษาเรื่องการแต่งเพลง"
"แล้วก็คิดว่างานของนักร้องนักแต่งเพลงน่าจะน่าสนใจดี อยากลองสัมผัสดู"
เจียงอวิ๋นโย่วฟังคำพูดของเธอแล้วรู้สึกเก้อๆ เกาหัวเล็กน้อย:
"โอ้...ได้สิ งั้นพี่อวี่ถงต้องเตรียมใจไว้ล่ะ ตอนผมแต่งเพลงน่ะน่าเบื่อสุดๆ นั่งจ้องคอร์ดเดียวได้สองชั่วโมง"
ฟางอวี่ถงยิ้ม: "พอดีเลย ฉันก็อยากเรียนวิธีนั่งจ้องบ้าง"
[เดี๋ยวนะเดี๋ยวนะ ไม่ใช่นี่ สาวคนนี้ทำเซอร์ไพรส์อะไรกัน ฉันคิดว่าเธอจะเลือกกู้เหยียน!]
[??? ฟางอวี่ถงเลือกเจียงอวิ๋นโย่ว? เหตุผลคือชอบเพลงเขา?]
[จ่ายค่าเทอมด้วย ขอบคุณ (จับมือ) (จับมือ)]
[ซูเหยียนฮวน: ในที่สุดก็ส่งระเบิดลูกนี้ออกไปได้ ไม่ต้องทนให้เจียงอวิ๋นโย่วมากวนใจแล้ว (คุกเข่าขอบคุณ)]
[เอิ่ม...เรียนนั่งจ้อง ศัพท์แปลกดี]
[คู่พี่สาวน้องชาย! พี่สาวอ่อนโยนกับน้องชายนักดนตรี เอ่อ อดคิดตามไม่ได้ (ครุ่นคิด)]
[คนข้างบน นี่เธอหิวหนักจริงๆ]
[เจียงอวิ๋นโย่ว: ฉันคิดว่าวันนี้มาวนๆ ให้ดูต่างหาก ที่แท้มีเจ้านายตกลงมาจากฟ้า]
[นั่งจ้องคอร์ดเดียวสองชั่วโมง นี่คือชีวิตนักรักนักแต่งเพลงสินะ เข้าใจแล้ว ฉันก็เป็นได้เหมือนกัน]