ในห้องนั่งเล่นเงียบลงไปสองสามวินาที
ซูจือค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สบตากับเสิ่นอี้หวย นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ้มเบาๆ:
“นักข่าวเฉินช่างสังเกตการณ์เก่งจริงๆ”
เธอดึงกระดาษแผ่นเล็กจากชายเสื้อออกมา วางลงบนโต๊ะกาแฟ แล้วเลื่อนไปตรงกลาง:
“กระดาษแผ่นนี้ฉันปลอมขึ้นมาจริงๆ และบัญชีก็ไม่ใช่สาวฝ่ายบัญชีเป็นคนเผา แต่ฉันฉวยโอกาสตอนที่ทุกคนไม่ทันสังเกต แอบเข้าไปในครัวแล้วเผาทิ้ง”
“ฉันตั้งใจจะใส่ร้ายนาง เพราะฉันรู้ว่านางทำบัญชีปลอม ผู้จัดการเจ้ากำลังตรวจสอบนางอยู่พอดี”
“ถ้านางโดนข้อหาเผาบัญชี บวกกับกระดาษแผ่นนั้นอีก ทุกคนก็จะพุ่งเป้าไปที่นางทั้งหมด”
“แต่ฉันประเมินความสามารถในการสังเกตการณ์ของนักข่าวเฉินต่ำเกินไป แต่ช่างเถอะ” นางมองเสิ่นอี้หวยแล้วยิ้ม “คุณถูกยาให้เสียงแหบไปแล้ว”
เสิ่นอี้หวย: “...”
[ฮ่าๆๆๆ จื่อจื่อช่างเติมมีดได้เฉียบขาดจริงๆ เสิ่นอี้หวยสืบหาความจริงได้ แต่กลับโดนปิดปาก]
[ซูจือสารภาพแล้ว! กระดาษแผ่นนั้นนางปลอม และบัญชีก็เป็นนางเผา แต่! นางรับเพียงข้อหาใส่ร้าย ไม่ได้รับข้อหาวางยา!]
[ดังนั้นแผนของซูจือคือ: ใส่ร้ายฟางอวี่ถง → เบนความสนใจ → ถอนตัวอย่างสง่างาม ถ้าไม่ใช่เสิ่นอี้หวย นางก็สำเร็จแล้วจริงๆ]
[ไม่หรอก นางสำเร็จแล้ว เพราะเกมจบลงแล้ว]
ซูเหยียนฮวนเผยอปากจะพูด แล้วก็หุบปากลง แล้วหันไปทางผู้กำกับหลิว:
“แล้วผู้กำกับหลิว นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ฆาตกรคือคุณหนูเนี่ยนถัง?”