ในที่สุดซูจือก็กินแซนด์วิชโฮลวีทไม่หมด แต่กลับจัดการส้มที่กู้เหยียนปอกให้จนเกลี้ยง
ซูเหยียนฮวนกับเจียงอวิ๋นโย่วทุ่มเทกับการแคะมะเขือเทศเชอร์รีกับเมล็ดข้าวโพดในสลัดออกมาให้หมด และพยายามจะหาอกไก่ชิ้นที่สองให้เจอ แต่ก็ไม่สำเร็จ
เสิ่นอี้หวยกับหานจิ้งเสวี่ยกินน้อยมาก พวกเขาส่วนใหญ่ใช้เวลาสงบๆ หนึ่งคนดื่มน้ำเงียบๆ อีกคนเคี้ยวอาหารอย่างช้าๆ ตามอัธยาศัย
ส่วนอวี๋สือเจ๋อกินของตัวเองหมดเกลี้ยง แล้วยังยิ้มๆ ช่วยเก็บจานเปล่าที่อยู่ตรงหน้าทุกคนให้เรียบร้อย ทั้งเอาใจใส่และขยันขันแข็ง
"เฮ้อ กินไปก็เท่านั้น หิวหนักกว่าเดิม" เจียงอวิ๋นโย่วลูบท้องที่ยังไม่อิ่มคร่ำครวญ
"พอใจเถอะ ยังดีที่เขาไม่ให้เรานั่งจินตนาการภาพอาหารแก้หิวหน้าริมทะเล" ซูเหยียนฮวนเก็บข้าวของที่เละเทะตรงหน้าเธอ พร้อมบ่นเบาๆ
ทุกคนทยอยลุกขึ้น แล้วโยนช้อนส้อมแบบใช้แล้วทิ้งลงถังขยะ
"งั้นทุกคนพักผ่อนเร็วๆ พักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้งานอาจจะไม่เหนื่อยง่ายๆ" อวี๋สือเจ๋อเป็นคนแรกที่เอ่ยขึ้น
"อาจารย์อวี๋ก็พักผ่อนเร็วๆ นะคะ!" ซูเหยียนฮวนตอบกลับ
ซูจือโบกมือลาทุกคนอย่างหมดเรี่ยวแรง ถือเป็นการลา แล้วหันหลังเดินไปที่บันไดทันที
กู้เหยียนพยักหน้าให้คนอื่นๆ เล็กน้อย แล้วก้าวตามไป จังหวะก้าวไม่เร่งไม่ช้า ตามหลังเธอครึ่งก้าวเสมอ
เสิ่นอี้หวยก็ลุกขึ้นยืน สายตามองไปที่หานจิ้งเสวี่ยซึ่งกำลังหยิบแก้วน้ำ
หานจิ้งเสวี่ยดื่มน้ำในแก้วจนหมดหยดสุดท้าย วางแก้วลง แล้วพยักหน้าให้เขาแทบจะสังเกตไม่เห็น ก่อนจะหันหลังเดินจากไป
เสิ่นอี้หวยเดินตามเธอไปอย่างไม่เร่งรีบ รักษาระยะห่างที่ทั้งไม่ทำให้รู้สึกกดดัน แต่ก็ให้การมีตัวตนชัดเจน