นี่ต้องการทำลายความบริสุทธิ์ของนางงั้นหรือ?
ลู่เจาหลิงแววตาเย็นชา ฮูหยินลู่พุ่งเข้ามาตรงหน้านางแล้ว ยังบีบน้ำตาออกมาได้สองหยดจริง ๆ
นางคว้าถ้วยเปล่าบนโต๊ะปาใส่ฮูหยินลู่
“อ๊าย!” ฮูหยินลู่ตกใจจนหน้าถอดสี หลบไปด้านข้างโดยสัญชาตญาณหวังจะเลี่ยง ได้ยินเพียงเสียงกร๊อบ
“โอ๊ยเอวข้า เอวข้า!” นางร้องโหยหวนพลางเรียกสาวใช้ว่าให้พยุงนาง
ลู่หมิงโกรธนัก ชี้นิ้วใส่ลู่เจาหลิง “เจ้าเด็กทรพี! กล้าลงไม้ลงมือกับมารดาเจ้า!”
“มารดาข้าไม่ตายไปแล้วหรือ? นางก็แค่คนที่มาขออาศัยกินฟรีแถมยังปีนเตียง ควรค่าให้ข้าเรียกสักคำว่ามารดาหรือ?” ลู่เจาหลิงสีหน้าเรียบเฉย
ลู่หมิงสีหน้าแปรเปลี่ยน
ฮูหยินลู่ตัวแข็งทื่อ มองลู่เจาหลิงอย่างเหลือเชื่อ พอได้สติก็ยกมือปิดหน้าร่ำไห้ขึ้นมาทันที
“ท่านเจ้าคุณ ข้าไม่อยู่แล้วอูอูอู! เจาหลิงนางใส่ร้ายข้าได้อย่างไรกัน!”
ลู่หมิงพยุงนาง จ้องเขม็งลู่เจาหลิง “เติบโตในชนบทก็หยาบคายมุทะลุ! ไม่กี่วันนี้เจ้าจะได้—”
“แค่ก ๆ” เสียงกระแอมดังขึ้นข้าง ๆ
ลู่หมิงได้สติขึ้นทันที อู๋ไท่ฟู่ยังอยู่ที่นี่ จะให้คนนอกเห็นเรื่องขายหน้าของบ้านตนได้อย่างไร?
เขาฉุดสีหน้ากลับมาอย่างฝืดเฝื่อน กล่าวกับอู๋ไท่ฟู่ด้วยความละอาย “ให้ท่านไท่ฟู่เห็นขายหน้าเสียแล้ว เด็กทรพีของข้าผู้นี้เลี้ยงดูอยู่ในชนบทตลอด เพิ่งรับกลับมาวันนี้ กิริยาวาจาไร้มารยาท ล่วงเกินท่านเข้า ขอท่านให้อภัยด้วย”
อู๋ไท่ฟู่หนวดเครากระตุก “ข้ามาตามคำสั่งอ๋องจิ้นเพื่อตรวจรักษาคุณหนูลู่ หาใช่มาดูพวกท่านทำวุ่นวายไม่”
“ขอรับ ๆ ท่านไท่ฟู่เชิญ”
“ท่านเจ้าคุณ เอวข้าบิดเจ็บ ให้ท่านไท่ฟู่ตรวจข้าก่อนได้หรือไม่? ปวดเสียเหลือเกิน” ฮูหยินลู่ท่วงท่าบิดเบี้ยว ยืนตัวตรงไม่ได้ กระซิบบอกลู่หมิง
“รอก่อน” ลู่หมิงหน้าตึง
บัดนี้อู๋ไท่ฟู่ย่อมเป็นตัวแทนอ๋องจิ้น
อู๋ไท่ฟู่เดินมายังข้างกายลู่เจาหลิง “ให้ข้าดูบาดแผลเจ้า?”
“ขอบคุณยิ่ง”
อู๋ไท่ฟู่เห็นรอยบวมแดงบนหน้าผากของลู่เจาหลิง สีหน้าก็เปลี่ยนไปแล้ว พอเห็นบาดแผลที่ท้ายทอย ก็ยิ่งตะลึง
ไม่ถูกต้อง เหตุใดบาดแผลถูกทุบรุนแรงเพียงนี้ เลือดที่ไหลก็เปื้อนผมและปกคอเสื้อด้านหลังชุ่ม แผลลึกถึงเพียงนี้ นางยังมีชีวิตอยู่ได้?
อู๋ไท่ฟู่เคยพบผู้เสียชีวิตที่คล้ายกัน ท้ายทอยถูกทุบหนักหน่วงเพียงนั้น ก็สิ้นใจในทันที
บัดนี้ลู่เจาหลิงยังนั่งอยู่ตรงนี้ได้! เพียงแค่ก้อนบวมใหญ่บนหน้าผากของนางก็ร้ายแรงมากแล้ว
เขาจับชีพจรให้ลู่เจาหลิง ชีพจรอ่อนยิ่งนัก แทบจะแตะไม่ถึง
สภาพชีพจรนี้สมกับบาดแผล เป็นแผลถึงตายจริง ๆ แต่นางยังมีชีวิต!
“ประหลาด ประหลาด” อู๋ไท่ฟู่พึมพำ แล้วเปลี่ยนมืออีกข้างจับชีพจรอีกครั้ง ก็ยังได้ผลเหมือนเดิม
เขาเบิกตากว้างมองลู่เจาหลิง ด้วยสภาพชีพจรเช่นนี้ ต่อให้ไม่ตาย ก็คงต้องหมดสติไปนานแล้ว เหตุใดนางจึงยังมีสตินั่งอยู่ที่นี่เล่า?
“ตอนนี้เจ้ารู้สึกอย่างไร?”
“มึน ไร้แรง เจ็บ” ลู่เจาหลิงว่า
อู๋ไท่ฟู่รีบเรียกข้ารับใช้ ให้เปิดหีบยา เร่งมือขึ้น
คนเราได้รับบาดเจ็บหนักหน่วงถึงเพียงนี้ แต่ครอบครัวท่านลู่กลับยังทะเลาะวุ่นวาย ยังพะวงจะดุด่านาง เขาช่างเปิดหูเปิดตาเสียจริง!
เด็กสาวนางนี้ต้องมาพบบิดาผู้ให้กำเนิดเช่นนี้ ช่างน่าสงสารนัก
“ไปเอาน้ำร้อนมาหนึ่งอ่าง!” อู๋ไท่ฟู่เอ็ดใส่คนตระกูลลู่ด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “นางเลือดไหลตั้งมากพวกเจ้าไม่เห็นหรือ?”
ลู่หมิงเข้ามาดูแวบหนึ่ง ก็สุดลมหายใจเข้าเฮือก
ลู่เจาหลิงผมดกดำหนาดั่งเมฆ มีเลือดไหลเขาไม่ทันสังเกต
“นี่บาดเจ็บได้อย่างไร?” เขาหันไปทางฮูหยินลู่ “มิใช่ให้คนไปรับนางมาหรอกหรือ? คนพวกนั้นเล่า?”
ฮูหยินลู่กุมเอวสะอึกสะอื้น “ท่านเจ้าคุณ ข้าไม่รู้เลย ข้าได้จัดแจงไว้อย่างเหมาะสมทุกอย่าง ใครจะรู้ว่าระหว่างทางเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
อู๋ไท่ฟู่จับชีพจรให้ลู่เจาหลิงแล้ว ยังตรวจศีรษะอย่างละเอียด คิ้วขมวดมุ่นราวจะหนีบแมลงวันตาย
“ข้ามียาผงสลายเลือดคั่งบำรุงเลือดอยู่นี่ แต่สรรพคุณค่อนข้างแรง ทาลงไปจะปวดมาก เจ้าจะทนได้หรือไม่?”
นี่คือยาที่เขาปรุงขึ้น ส่วนใหญ่ก็ใช้กับพวกทหารแม่ทัพผู้กล้า ผลลัพธ์ดี แต่จะเจ็บมากเป็นพิเศษ บุรุษไม่น้อยก็ทนไม่ได้
“ได้” ลู่เจาหลิงไร้คำพูดฟุ่มเฟือยแม้ครึ่งประโยค
อู๋ไท่ฟู่มองนางด้วยความประหลาดใจ
เขาก็เพิ่งนึกขึ้นได้ในตอนนี้ บาดแผลหนักหน่วงเพียงนี้ ย่อมต้องปวดรุนแรงอยู่แล้ว แต่นางกลับไร้สีหน้า
เด็กสาวนี่ไร้ความรู้สึกแล้วหรือ?
อู๋ไท่ฟู่ทายาให้นาง แล้วเอาผ้าขาวพันปิดแผลไว้
“เจ้าศีรษะถูกกระทบอย่างแรง ไม่รู้ว่าข้างในจะมีเลือดคั่งหรือไม่ ไม่กี่วันนี้พึงจำไว้ว่าต้องนอนพักบนเตียง เวลาลุกให้เบามือช้า ๆ หากมีอะไรไม่สบายต้องรีบหาหมอ ตอนนี้ข้าจะฝังเข็มให้เจ้าก่อน ให้พลังเลือดลมเดินสะดวกได้มากที่สุด”
อู๋ไท่ฟู่กล่าวได้ถึงเพียงนี้ ลู่เจาหลิงก็รู้สึกว่าฝีมือแพทย์ของเขายอดเยี่ยมมากจริง ๆ
ยาตอนนี้เริ่มออกฤทธิ์ เลือดหยุดแล้ว แต่บาดแผลร้อนผ่าวราวไฟลวก ปวดรุนแรงอย่างแท้จริง
“ดี”
“ปวดหรือไม่?” อู๋ไท่ฟู่อดถามอีกไม่ได้
“ปวด แต่ทนได้”
ซือ
บุรุษก็ยังปวดจนกัดฟันเขี้ยวเคี้ยวฟัน นางกลับทนได้?
ลู่เจาหลิงมองไอสีดำที่หน้าผากอู๋ไท่ฟู่ แล้วเอ่ยปาก “ช่วงนี้ท่านปวดศีรษะบ่อย ๆ ใช่หรือไม่?”
อู๋ไท่ฟู่งันงง
ฮูหยินลู่ที่รอคอยมาโดยตลอด พอได้ยินคำนี้ก็ระเบิดอารมณ์ขึ้นทันที
“พูดเหลวไหลอะไร? ยังจะย้อนถามท่านไท่ฟู่อีก!”
ลู่เจาหยุนก็พลอยว่าไปด้วย “น้องรอง เจ้ามีที่ไหนแช่งท่านไท่ฟู่อย่างนี้? ท่านผู้อาวุโสเองก็เป็นหมอ จะปวดศีรษะได้อย่างไร?”
ปวดศีรษะจริง ก็รักษาตนเองหายแล้ว
“ท่านให้พวกเขาออกไปเสียเถิด” ลู่เจาหลิงกล่าวกับอู๋ไท่ฟู่ ตอนนี้คำพูดเขาใช้ได้ผลกว่านาง
ลู่หมิงหน้าตึง “เจาหลิง เจ้าอย่าทำป่วนได้หรือไม่?”
“เชิญท่านลู่พาพวกนางออกไปเถิด” อู๋ไท่ฟู่ตัดบทเขา
ลู่หมิงชะงัก
เหตุใดอู๋ไท่ฟู่จึงฟังคำเด็กทรพีนี่จริง ๆ?
แต่พวกเขาก็จนปัญญา ได้แต่ถอยออกไปข้างนอก ข้ารับใช้ของอู๋ไท่ฟู่เฝ้าอยู่ข้างประตู มองลู่เจาหลิงด้วยความสงสัยใคร่รู้เช่นกัน
“คุณหนูลู่ดูออกได้อย่างไรว่าข้าเจ็บศีรษะบ่อยในช่วงนี้?”
ลู่เจาหลิงชี้ไปตรงกึ่งกลางหน้าผากเขา “ที่นี่ มีไอแห่งความตาย”
“ไอแห่งความตาย?”
อู๋ไท่ฟู่นิ่งงันมองนาง ไม่นานก็ส่ายหัวพลางหัวเราะ
“ข้าเมื่อเร็ว ๆ นี้ปวดศีรษะบ่อยจริง และวินิจฉัยไม่พบสาเหตุเลยสักนิด อย่างไรก็ตาม ร่างกายตนตนรู้ดี ข้านี่คงถึงคราวสิ้นอายุขัยแล้ว ร่างกายนี้หมดสิ้นแรงหมดเปลว คงอีกไม่กี่วันก็ไม่สามารถมาเปลี่ยนยาให้เจ้าได้”
ช่วงนี้เขาเองก็ปวดศีรษะติดต่อกันมาหลายวัน มีความรู้สึกว่าใกล้ถึงคราวสิ้นอายุขัยอย่างบอกไม่ถูก
เขาได้จัดการเรื่องหลังความตายของตนไว้อย่างเงียบ ๆ หมดแล้ว รอคอยชั่วขณะนั้นอยู่ในจวนตลอดมานั่นเอง ใครจะรู้ว่าถูกอ๋องจิ้นเรียกมารักษาแผลให้เด็กสาวผู้นี้
คนไข้คนสุดท้ายของชาตินี้ ก็นับว่ามีวาสนามิใช่หรือ?
อีกทั้งปฏิกิริยาที่สงบเย็นเรียบเฉยมาโดยตลอดของลู่เจาหลิง ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะบอกความจริงกับนาง
“ท่านมีหยกติดตัวหรือไม่?” ลู่เจาหลิงถาม
“หยก?”
ลู่เจาหลิงพยักหน้า กล่าวอย่างจริงจัง “ข้าช่วยท่านส่งถ่ายไอแห่งความตายนั่นไปบนหยกหยก ท่านก็จะไม่ตาย”
อู๋ไท่ฟู่หัวเราะเสียงดัง
“เจ้าสาวน้อยนี่ ไฉนจึงหลอกล้อคนแก่ได้”