ภายในบริเวณโรงเรียนอาชีวศึกษาซิงหยวน
ถาน เจี๋ย ครูหนุ่มที่สอนอยู่ที่นี่มาเจ็ดปีแล้ว
ตอนนี้กำลังถือแก้วชานมยี่ห้อหนึ่งยืนอยู่ที่หน้าต่าง มองดูนักเรียนใหม่ที่มารายงานตัว
[เว่ย ฉางเฟิง ธรรมดาทั่วไป]
[สือ รุย ธรรมดาทั่วไป]
[เย่ ชูถง ธรรมดาทั่วไป]
......
[เหลียว ซิงหยวี่ ฝีมือระดับมดปลวก]
เมื่อนักเรียนใหม่เดินผ่านสายตาของถาน เจี๋ย ทีละคน สีหน้าของเขาก็ค่อย ๆ แย่ลงเรื่อย ๆ
และเมื่อเห็นเหลียว ซิงหยวี่ ในที่สุดเขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาพร้อมกับพึมพำเบา ๆ
"เด็กปีนี้ คุณภาพห่วยเกินไปหน่อยแล้ว..."
ระหว่างที่บ่นไป เขาก็อดนึกถึงอดีตไม่ได้
เจ็ดปีก่อน
ตอนที่เขายังเรียนปีสี่อยู่ เขาโชคดีอย่างไม่น่าเชื่อได้รับระบบประกาศชื่อบนป้ายทอง
ประกาศชื่อบนป้ายทอง ตามชื่อก็รู้อยู่แล้วว่าต้องไปสอบเข้ามหาวิทยาลัย
แต่ทว่า ระบบนี้ไม่ได้ให้เขาสอบเอง แต่ให้ลูกศิษย์ของเขาไปสอบแทน
หากนักเรียนของเขาสอบติดอันดับดี ๆ ในการสอบเข้ามหาวิทยาลัย เขาก็จะได้รับรางวัลมากมายจากระบบ
แต่พอพูดถึงนักเรียน ปัญหาก็เกิดขึ้น
ถาน เจี๋ยเรียนจบจากมหาวิทยาลัยเอกชนธรรมดา ๆ แห่งหนึ่ง สาขาที่เรียนก็เป็นวิศวกรรมโยธา
ที่คิดขึ้นมาฉับพลัน เขาหางานครูที่เหมาะสมไม่ได้เลย
คิดอยู่นาน ในที่สุดเขาก็ไปสมัครงานที่สถาบันกวดวิชา คิดว่าจะเก็บประสบการณ์ก่อน พร้อมกับลองดูว่าระบบใช้ยังไง
ผลปรากฏว่าอยู่ได้ไม่นานเขาก็พบว่า ถึงแม้ระบบจะให้กล่องของขวัญมือใหม่แก่เขา ข้างในก็มีไอเทมที่ฟังดูดี ๆ อยู่บ้าง แต่การ์ดไอเทมพวกนี้ ใช้ได้กับนักเรียนที่มีค่าความเคารพครูอาจารย์มากกว่าหกสิบเท่านั้น
พูดง่าย ๆ ก็คือ ใช้กับนักเรียนที่ความรู้สึกดีต่อตัวเขาไม่พอไม่ได้
ส่วนสถานที่อย่างสถาบันกวดวิชาแบบนี้ นักเรียนกับครูมีเวลาสัมผัสกันจำกัด ยากที่จะฝึกฝนความรู้สึกดี ๆ อะไรขึ้นมาได้
ตอนที่เขามืดแปดด้าน กำลังคิดว่าจะยอมแพ้ไปรับจ้างแบกของที่ไซต์ก่อสร้างดีไหม โอกาสก็มาเยือน
เมื่อรู้ว่าเขาอยากเป็นครู ป้าที่คอยดูแลเขามาตลอดก็หาคนช่วยเหลือประสานงาน จัดการให้เขาได้มาสอนหนังสือที่โรงเรียนอาชีวศึกษาแห่งหนึ่งใกล้บ้าน
"คุณถาน? คุณถาน!"
เสียงเรียกกะทันหันขัดจังหวะความคิดที่ล่องลอยไปไกลของถาน เจี๋ย
ถาน เจี๋ยได้สติ หันกลับไปเห็นครูหวังจากฝ่ายการเรียน ถือเอกสารเป็นกองยิ้ม ๆ มองเขา
"คุณถาน ตารางแบ่งห้องเรียนปีนี้ออกมาแล้วค่ะ"
ครูหวังยื่นเอกสารมาตรงหน้าเขา แล้วใช้นิ้วชี้ไปที่บรรทัดหนึ่ง
"คุณถูกแบ่งไปเป็นครูประจำชั้นห้องแฟชั่น 1 ม.4 ครับ"
"ครูประจำชั้น?"
พอได้ยินดังนั้น ถาน เจี๋ยก็ขมวดคิ้วทันที
"ครูหวัง ผมไม่ได้บอกหัวหน้าระดับชั้นไปแล้วเหรอว่าผมไม่อยากเป็นครูประจำชั้น"
งานครูประจำชั้นเป็นงานที่จุกจิก เงินน้อยเรื่องมาก โดยเฉพาะในโรงเรียนอาชีวศึกษายิ่งหนัก หลายครั้งทำงานหนักแล้วยังไม่ได้ดี
ถาน เจี๋ยตัดสินใจไว้นานแล้วว่า ถ้าเลี่ยงได้ก็จะเลี่ยง
ครูหวังได้ยินแล้วก็ยิ้มแหย ๆ
"คุณถาน คุณมาอยู่โรงเรียนนี้ก็เจ็ดปีแล้ว น่าจะรู้ดีว่าทุกคนไม่อยากเป็นครูประจำชั้นกันทั้งนั้น ยังไงก็ต้องหมุนเวียนกันไป"
พูดแบบนี้ก็จริง
ในโรงเรียนอาชีวศึกษา ครูประจำชั้นเป็นงานหนักจริง ๆ
ครูหนุ่มประสบการณ์น้อย มักจะผลักไสไม่พ้น ต้องเป็นครูประจำชั้น
แต่ถึงอย่างนั้น ตำแหน่งครูประจำชั้นที่ว่างก็ยังหาใครมาแทนไม่ทัน
ดังนั้น ในที่สุดก็ต้องจับพลัดจับผลูไป
"เอาละ ปีนี้ผมเป็นครูประจำชั้นเอง"
ถาน เจี๋ยถอนหายใจ ในที่สุดก็ยื่นมือไปรับตารางแบ่งห้องนั้นมา
ครูหวังตบไหล่เขา ปลอบใจ
"คิดในแง่ดีเถอะ อย่างน้อยครูประจำชั้นก็ได้เงินเพิ่มเดือนละห้าร้อย หนุ่มสาวควรทำแบบนี้ ฝึกฝนจิตวิญญาณการดิ้นรนอย่างมัธยัสถ์"
ว่าแล้วเขาก็หันไปจัดการธุระของตัวเองต่อ
ถาน เจี๋ยส่ายหัวพร้อมรอยยิ้ม แล้วเรียกอินเทอร์เฟซระบบในใจ
ม่านแสงสีฟ้าที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็นปรากฏขึ้นตรงหน้า
[ระบบประกาศชื่อบนป้ายทอง 1.0]
[หมายเหตุ: เมื่อนักเรียนที่สอนหนึ่งคนสอบติดมหาวิทยาลัยในสนามสอบเข้ามหาวิทยาลัย ภารกิจมือใหม่จะสำเร็จ ระบบจะอัปเกรด]
[เจ้าของ: ถาน เจี๋ย]
[อายุ: 28 ปี]
[พรสวรรค์: ธรรมดาทั่วไป]
[ไอเทมที่มีในครอบครอง:]
[การ์ดเพิ่มประสิทธิภาพการเรียนรู้สองเท่า 1 ชั่วโมง x 753 ใบ]
[การ์ดเพิ่มความจำ 1 ชั่วโมง x 8 ใบ]
[การ์ดฟื้นฟูพลัง x 67 ใบ]
[การ์ดเพิ่มพรสวรรค์ 1 ชั่วโมง x 15 ใบ]
[......]
[หมายเหตุ: การ์ดข้างต้นสามารถใช้กับการ์ดเดียวต่อเป้าหมายเดียวเท่านั้น ผลไม่สามารถซ้อนทับกันได้]
มองดูอินเทอร์เฟซระบบที่คุ้นเคยนี้ ถาน เจี๋ยก็ยิ้มแหย ๆ ออกมา
ถ้าแค่นักเรียนในห้องเต็มใจเรียน ถึงพรสวรรค์จะแค่ธรรมดาทั่วไป ถึงพื้นฐานจะแย่หน่อย ถึงจะเป็นโรงเรียนอาชีวศึกษา แต่ด้วยไอเทมของระบบ เขาก็มั่นใจว่าจะส่งนักเรียนของตัวเองเข้าสายมหาวิทยาลัยได้
แต่ปัญหาคือ ในโรงเรียนอาชีวศึกษาไม่มีใครอยากสอบเข้ามหาวิทยาลัยเลย
ถาน เจี๋ยอดจินตนาการในใจไม่ได้ ถ้าได้อยู่โรงเรียนมัธยมปลายสายสามัญคงดี เลือกคนพรสวรรค์ดี ๆ มาปลูกฝัง บางทีอาจจะสอนให้ติดมหาวิทยาลัยชิงหัวหรือปักกิ่งได้โดยตรง
นั่นถึงจะเป็นเวทีที่ระบบประกาศชื่อบนป้ายทองควรจะได้โชว์ฝีมือจริง ๆ ใช่ไหม?
"คุณถาน อย่ายืนนิ่งสิคะ นักเรียนใหม่ที่มารายงานตัวน่าจะถึงห้องหมดแล้ว ครูก็ควรไปได้แล้ว"
เมื่อได้ยินเพื่อนครูเตือน ถาน เจี๋ยก็ถอนหายใจอีกครั้ง
น่าเสียดาย ไม่มีคำว่าถ้า
ไม่สิ พูดให้ถูกก็คือ ระบบมันห่วยเกินไปต่างหาก
ถาน เจี๋ยหยิบสมุดเช็คชื่อของห้อง 1 แล้วเดินออกจากห้องพักครู
สำหรับสถานการณ์ตอนนี้ในห้อง เขาไม่รู้อะไรเลยซักอย่าง ถึงขั้นไม่รู้ด้วยซ้ำว่าห้องเรียนอยู่ที่ไหน
โชคดีที่เขาคุ้นเคยกับโรงเรียนดี แค่ชั่วครู่เดียวเขาก็หาห้องแฟชั่น 1 ม.4 เจอ
ผ่านกระจกประตูหลัง เขามองดูสถานการณ์ในห้องเรียนก่อน
ในห้องเรียน นักเรียนมาครบแล้ว ต่างคนต่างหาที่นั่งนั่งลง
เขาสังเกตดูดี ๆ ในห้องมีนักเรียนทั้งหมดสี่สิบคน
ในจำนวนนั้น ผู้หญิงสามสิบเอ็ดคน ผู้ชายเก้าคน
เมื่อพิจารณาว่าเป็นสายแฟชั่น ผู้ชายเก้าคนนับว่าไม่น้อยแล้ว
ถาน เจี๋ยจัดระเบียบรูปลักษณ์ตัวเองที่หน้าประตู แล้วรีบเดินขึ้นไปบนเวที
ห้องเรียนที่เดิมยังมีเสียงกระซิบกระซาบ พอเขาเดินเข้ามาก็เงียบลงทันที
สายตานับสิบคู่ พุ่งตรงมาทางเขาพร้อมกัน
ถาน เจี๋ยกระแอมเบา ๆ
"สวัสดีทุกคน ผมชื่อถาน เจี๋ย สอนคณิตศาสตร์ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผมจะเป็นครูประจำชั้นห้องแฟชั่น 1 ม.4 หวังว่าในสามปีข้างหน้า เราจะอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข"
หลังจากแนะนำตัวสั้น ๆ เสร็จ ถาน เจี๋ยก็เดินไปหานักเรียนหญิงคนแรกสุดแถวหน้าแถวที่หนึ่ง เคาะโต๊ะของเธอ
"ทุกคนแนะนำตัวทีละคนเถอะ เริ่มจากเธอก่อนเลย"
นักเรียนหญิงที่ถูกเรียกดูเหมือนตกใจสะดุ้ง ลุกขึ้นยืนอย่างงุ่นง่าน ก้มหน้าก้มตาพูดเสียงเบา
"ฉัน...ฉันชื่อหลี่ ซิน"
"อืม...แล้วล่ะ? เช่น มาจากโรงเรียนมัธยมต้นไหน ชอบอะไร มีความคาดหวังอะไรกับชีวิตมัธยมปลาย...พูดอะไรก็ได้"
"...ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนค่ะ"
นักเรียนหญิงอึ้งไปนาน หน้าแดงขึ้นเรื่อย ๆ สุดท้ายก็บีบออกมาได้แค่นี้ แล้วก็รีบก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว
"นั่งลงเถอะ"
ถาน เจี๋ยถอนหายใจ ไม่ได้กดดันเธอ
ประมาณว่าเป็นนักเรียนหญิงที่ค่อนข้างขี้อาย
"คนต่อไป"
ระหว่างที่นักเรียนลุกขึ้นแนะนำตัวทีละคน ถาน เจี๋ยก็ไม่ได้อยู่นิ่ง
เขาสอดสายตามองนักเรียนในห้อง ตรวจดูพรสวรรค์ของพวกเขาทีละคน
[หลี่ ซิน ธรรมดามาก]
[ฟาง ชื่อลู่ ธรรมดาทั่วไป]
[จง มู่ชิง ธรรมดาทั่วไป]
[ซ่ง เฉิง พูดยาก]
......
ดูจนครบ ในห้องมี 3 คนธรรมดามาก 29 คนธรรมดาทั่วไป 7 คนพูดยาก และ 1 คนฝีมือระดับมดปลวก
โชคแบบนี้ก็ไม่ถึงกับแย่ แค่...
ถึงจะรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะสุ่มได้ปาฏิหาริย์ แต่พอผลการสุ่มการ์ดออกมา ก็ยังอดรู้สึกผิดหวังไม่ได้อยู่ดี
แต่ทว่า อารมณ์ของถาน เจี๋ยก็ไม่ได้ห่อเหี่ยวลงเพราะเรื่องนี้
คุณภาพนักเรียนของโรงเรียนอาชีวศึกษาก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว
อีกอย่าง เขาปล่อยวางมานานหนึ่งถึงสองปีแล้ว
จะเสียเวลากับพลังงานมหาศาลไปกับนักเรียนที่ไม่ยอมเรียนหนังสือพวกนี้ ก็สู้ใช้เงินเดือนสี่พันกว่าบาทต่อเดือน ใช้ชีวิตแบบวัน ๆ ไปดีกว่า
ครูประจำชั้น?
ประคองตัวผ่านไปก็พอ
นักเรียน?
ไม่ก่อเรื่องใหญ่โต จบการศึกษาอย่างปลอดภัยก็พอ
ประกาศชื่อบนป้ายทอง?
ช่างมันเถอะ อย่าล้อเล่นเลย มาเรียนโรงเรียนอาชีวศึกษาทั้งที จะไปประกาศชื่อบนป้ายทองอะไรกันเล่า!