“เดี๋ยวสิ!”
“โอ้? ตอนนี้รู้สึกกลัวแล้วล่ะสิ?”
ซูจิ้นมองลงมาจากเบื้องบน ดวงตาที่ไร้ความรู้สึกใดๆ จ้องมองเสิ่นเหยียนอย่างเย็นชา
จริงอย่างที่คิด ทุกอย่างจบลงแล้ว ทุกอย่างที่เขาทำเป็นการหลอกลวงเธอ ฮ่าๆ.......
“ขอไปอาบน้ำก่อนได้ไหม วันนี้เหนื่อยมาทั้งวัน ตัวเต็มไปด้วยเหงื่อ”
ถ้าซูจิ้นอยากได้จริงๆ เสิ่นเหยียนก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่ตอนนี้ตัวเขาเหนียวเหนอะหนะจนรู้สึกไม่สบายตัว อย่างน้อยก็ให้เขาได้อาบน้ำก่อนไม่ได้เหรอ?
และในตอนนี้เอง ซูจิ้นก็เพิ่งสังเกตเห็นว่า บนข้อมือและนิ้วของเสิ่นเหยียน มีรอยแผลสีแดงจางๆ หลายแห่ง แม้จะแห้งไปแล้ว แต่ก็ยังเห็นได้ชัด
รอยพวกนี้เป็นตอนที่เสิ่นเหยียนทำความสะอาดตอนบ่าย แล้วเผลอไปโดนอะไรเข้า
แต่เสิ่นเหยียนไม่คิดอะไรกับมันหรอก แค่รอยขีดข่วนแบบนี้ ในสายตาเขา ยังถือว่าไม่ใช่แม้แต่บาดแผลเล็กๆ แค่อยากหาน้ำล้างก็หายแล้ว
“นาย!”
เมื่อเห็นรอยแผลเหล่านั้น ลมหายใจของซูจิ้นเริ่มถี่ขึ้น มือที่กำข้อมือเสิ่นเหยียนไว้แน่น ก็ค่อยๆ คลายออกอย่างเงียบๆ
และในตอนนี้เอง ที่ข้อมือของเสิ่นเหยียน ปรากฏรอยแดงที่ชัดเจนยิ่งขึ้น เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะเมื่อกี้เธอบีบแรงเกินไป