“เสิ่นเหยียน! คุณจะ...”
“ฉันไม่หย่า”
คำพูดของซูจิ้นติดอยู่ที่ลำคอ พูดไม่ออก เธอคิดถึงความเป็นไปได้นับพัน
แต่ไม่เคยคิดว่าเสิ่นเหยียนจะพูดแบบนี้
เห็นซูจิ้นนิ่งไปเสิ่นเหยียนก็รีบพูดต่อ
“ในเมื่อเราเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย เคยให้สัญญาไว้ว่าจะไม่ทิ้งกันไปทั้งชีวิต ฉันก็จะไม่ทิ้งเธอ”
เสิ่นเหยียนพูดคำที่เตรียมไว้ล่วงหน้าจบรวดเดียว ในใจก็โล่งขึ้นบ้าง
ตราบใดที่ไม่หย่ากับซูจิ้นตอนนี้ พลังเบื้องหลังของซูจิ้นก็น่าจะไม่มองว่าเขาเป็นพวกเกาะผู้หญิงกิน
ยังไงซักวันซูจิ้นก็ต้องกลับมาแข็งแกร่งอีกครั้ง ตอนนั้นค่อยหย่ากับเธอ น่าจะเอาชีวิตรอดได้ละมั้ง
“ฮะๆ เธอคิดให้ดีนะ ตอนนี้ฉันยังไม่มีที่อยู่ด้วยซ้ำ เธอแน่ใจนะว่าจะไม่หย่ากับฉัน?”
“แล้วยังต้องช่วยกันใช้หนี้ด้วย ทั้งชีวิตนี้ก็อาจใช้ไม่หมด”
สีหน้าของซูจิ้นยังเย็นชา เธอไม่โง่พอจะคิดว่าผู้ชายหน้าตาดีขนาดนั้นจะยอมทนลำบากใช้หนี้ไปกับเธอ
ผู้ชายในโลกนี้ใครบ้างไม่ถูกตามใจ?
ถ้าตอนนั้นเธอไม่มีเงิน เสิ่นเหยียนจะแต่งเข้ามาได้ยังไง?
ตอนที่เธอยังไม่ล้มละลาย ผู้ชายคนนี้ไม่เคยทำหน้าดีใส่เธอเลย ถึงตอนนั้นเธอจะไม่แคร์ก็เถอะ
ตอนนี้เธอล้มละลายแล้ว กลับกลายเป็นว่าผู้ชายคนนี้จะอยู่ต่อ
คิดว่าซูจิ้นเป็นคนโง่เหรอ?
ร่วมทุกข์ร่วมสุข? อย่าล้อเล่นเลย!
คิดไปถึงตรงนี้ ซูจิ้นก็หัวเราะเยาะในใจ
เหตุผลที่เสิ่นเหยียนเลือกไม่หย่า ก็คงเพราะกู้ชิงเสวี่ยคนนั้นแหละ
กลัวว่าเธอจะยังมีแผนอะไรอีก เลยอยู่ข้างๆ เธอเพื่อจับตาดู
เพื่อกู้ชิงเสวี่ย ยอมเสียทั้งชีวิตที่เหลือ ฮะๆ กู้ชิงเสวี่ยช่างเป็นคนมีวาสนาจริงๆ!
ดวงตาสวยๆ ของซูจิ้นยิ่งเยือกเย็น สายตาที่มองเสิ่นเหยียนก็เริ่มอันตรายขึ้นเรื่อยๆ
ดีเลย เธอจะดูให้เห็นว่าคนอย่างเสิ่นเหยียนจะแสร้งได้ถึงเมื่อไหร่!
กู้ชิงเสวี่ย สิ่งที่เธอสูญเสียไป ไม่ช้าก็เร็วต้องเอาคืนมาให้ได้!
เฉินเหยียนมองดวงตาที่ทั้งสวยและอันตรายของซูจิ้น พูดเรียบๆ
“ไม่เป็นไร ค่อยๆ ใช้ ยังไงวันหนึ่งก็คงใช้หมด”
ยังไงก็ไม่ใช่เขาที่ต้องใช้ แค่เอาชีวิตรอดให้ได้ก็พอ
“ดี ในเมื่อเธอไม่ยอมหย่า งั้นสัญญาหย่าฉบับนี้ก็เป็นโมฆะ”
“ฉันจะเช่าบ้านแถวมหาวิทยาลัยของเธอไว้ ต่อไปเราสองคนจะได้อยู่ด้วยกัน”
ฮะๆ เสิ่นเหยียนไม่ได้อยากเป็นสายตาของกู้ชิงเสวี่ยเหรอ? เธอก็จะทำตามที่เสิ่นเหยียนอยากได้
แล้วเธอยังจะตั้งใจเช่าบ้านแถวมหาวิทยาลัยของเสิ่นเหยียนอีก เพื่อให้กู้ชิงเสวี่ยรู้ว่าเสิ่นเหยียนอยู่กับเธอทุกวัน!
ถ้าทำให้กู้ชิงเสวี่ยแย่ใจได้ เธอไม่สนอะไรทั้งนั้น!
แน่นอน ตอนที่ได้ยินว่าซูจิ้นจะเช่าบ้านแถวนั้น เสิ่นเหยียนก็เงียบไปครู่หนึ่ง
เหตุการณ์นี้ซูจิ้นก็เห็นในตา แล้วก็หัวเราะเยาะในใจอีกครั้ง
เธอรู้อยู่แล้วว่าเสิ่นเหยียนยังแคร์กู้ชิงเสวี่ย กลัวว่าการอยู่ด้วยกันจะถูกเปิดโปง
“บ้านแถวมหาวิทยาลัยแพงเกินไป ถ้าเราสองคนเช่า คงต้องเช่าทั้งชุด ไม่งั้นก็ไม่สะดวก”
“ลองหาที่ไกลจากตัวเมืองหน่อยก็ได้ ตอนนั้นฉันปั่นจักรยานไปเรียนเอง”
โดยทั่วไปบ้านแถวโรงเรียนไม่ถูก ถ้าเช่าร่วมกับคนอื่นก็อีกเรื่อง
แต่เขาและซูจิ้นเป็นสามีภรรยาในนาม ถ้าเช่าร่วมกับคนอื่นก็คงไม่สะดวก ยังไงก็ไปเช่าที่ไกลๆ ทั้งชุดดีกว่า
พอได้ยินคำพูดของเสิ่นเหยียน ซูจิ้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
ที่เสิ่นเหยียนกังวลคือค่าเช่าแพง?
เป็นไปไม่ได้!
ไม่สิ นี่มันแค่ข้ออ้างของเสิ่นเหยียนต่างหาก!
ก็แค่กลัวว่าอยู่ใกล้เกินไปจะถูกกู้ชิงเสวี่ยรู้ใช่ไหม? คิดว่าเธอไม่เห็นเหรอ?!
“ไม่ต้อง เธอเช่าแถวมหาวิทยาลัยของเธอเอง ตอนนั้นจะได้สะดวกไปเรียน”
เห็นท่าทีเด็ดขาดของซูจิ้น เสิ่นเหยียนก็ไม่มีทางเลือก ได้แต่พยักหน้าอย่างจนใจ
เงินล้านที่ซูจิ้นให้เขาไว้ก่อนหน้านี้ ส่วนใหญ่เขาเอาไปจ่ายค่ารักษาคุณยาย ตอนนี้ในบัญชีเหลือไม่ถึงแสน
เงินแสนดูเหมือนเยอะ แต่เขายังต้องดูแลคุณยาย กินข้าว จ่ายค่าเช่าค่าน้ำค่าไฟ อะไรที่ไม่ต้องใช้เงิน?
ส่วนซูจิ้นที่เห็นเสิ่นเหยียนดูไม่ค่อยพอใจ ก็ยิ่งมั่นใจในความคิดเมื่อครู่มากขึ้น
ฮะๆ เธอจะทำให้ทุกคนรู้ว่าเสิ่นเหยียนอยู่กับเธอ!
แล้วเธอจะดูว่าเสิ่นเหยียนจะไปเผชิญหน้ากับกู้ชิงเสวี่ยยังไง!
“ในเมื่อตอนนี้เรายังเป็นสามีภรรยา หน้าที่ของสามีภรรยาบางอย่าง เราควรทำด้วยไหม?”
ทันใดนั้น ซูจิ้นก็พุ่งเข้าใกล้เสิ่นเหยียนอย่างทรงอิทธิพล มุมปากยกยิ้มเย็นๆ
ในเสี้ยววินาที เสิ่นเหยียนได้กลิ่นหอมโชยมา มองเห็นใบหน้าที่งดงามอยู่ตรงหน้าใกล้ขนาดนั้น เห็นแม้กระทั่งขนตายาวเรียวของซูจิ้นชัดเจน
ริมฝีปากแดงอิ่มปลดปล่อยลมหายใจอ่อนหอม
ชาติก่อนเสิ่นเหยียนไม่ต้องพูดถึงแฟน แค่จับมือผู้หญิงก็ไม่เคย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการถูกสาวสวยมาประชิดแบบนี้
หัวใจของเสิ่นเหยียนเต้นแรงจนควบคุมไม่ได้ หูก็แดงอย่างไม่เป็นระเบียบ
“ที่นี่เหรอ? มีกล้องวงจรปิดไม่ดีมั้ง?”
“โอ้? งั้นเธอหมายความว่า ถ้าไม่มีกล้องก็ได้งั้นสิ?”
“...”
ช่างเถอะ ยังไงเขาก็ไม่ขาดทุน ซูจิ้นอยากทำอะไรก็ทำ หวังว่าตอนที่ซูจิ้นกลับมาแข็งแกร่ง จะไว้ชีวิตเขาสักครั้ง
มองดูท่าทางกังวลของหนุ่มน้อยตรงหน้า ซูจิ้นยิ้มมากขึ้น
ต้องยอมรับ ผู้ชายคนนี้หล่อจริงๆ ดวงตาแบบตาลำน้ำ เชอร์รี่ปากแดง ต่อให้มองใกล้แค่นี้ก็ยังไม่เห็นตำหนิบนหน้าเสิ่นเหยียนแม้แต่น้อย
รู้ไว้ด้วยว่าเสิ่นเหยียนตอนนี้ไม่แต่งหน้าเลย
ซูจิ้นพูดได้เต็มปากว่า ต่อให้ดาราหน้าจอที่แต่งหน้าเต็มที่ ก็เทียบเส้นผมของเสิ่นเหยียนไม่ได้
ทันใดนั้นโทรศัพท์บนโต๊ะเสิ่นเหยียนก็ดังขึ้น สามคำ “กู้ชิงเสวี่ย” ปรากฏในสายตาของซูจิ้น
ในทันใด ซูจิ้นแผ่ความเย็นเยียบอันตรายออกมาจากร่างกาย ดูท่าเสิ่นเหยียนยังติดต่อกับกู้ชิงเสวี่ยอยู่จริงๆ
“เอ่อ... หรือฉันจะวางสายดี?”
มองใบหน้าเย็นชาของซูจิ้นตรงหน้า เสิ่นเหยียนก็เอ่ยถามเชิงลองเชิง กลัวว่าซูจิ้นจะโกรธแล้วลงมือกับเขา
ทำไมต้องโทรมาเวลานี้ด้วยนะ!!!
เพราะกู้ชิงเสวี่ยเป็นตัวเอกในเรื่อง การที่ซูจิ้นล้มละลายก็เป็นฝีมือของกู้ชิงเสวี่ยคนเดียวเลย
“รับสิ”
ซูจิ้นปล่อยเสิ่นเหยียน แล้วพูดเย็นชา ไม่มีความรู้สึกใดๆ ปนอยู่เลย