หากไม่มีใครขัดขวางเรือลำนั้นไว้
เธอคงตายไปแล้ว
คนตระกูลเซิ่งล้วนเป็นผีร้ายที่กินคน
พวกเขาไม่อยากให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อ เพื่อไม่ให้เธอเป็นภัยต่อเซิ่งเฉาหยาง
เซิ่งเฉาหยางกับเฉินเป่าผิงช่างโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้
ลูกในท้องของเธอจากไปแล้ว เธอไม่มีทางได้รับการชะลอการคุมขังอีก ต่อให้ช่วยชีวิตเธอไว้ได้ สิ่งที่รออยู่ก็คือการลงโทษ เธอไม่มีทางรอดเหลืออยู่เลย ซ้ำยังถูกเซิ่งเฉาหยางกับเฉินเป่าผิงทรมานและแก้แค้นเช่นนี้
เธอเสียใจแล้ว
ถ้าตอนนั้นเธอไม่ไปหาเซิ่งเฉาหยาง
อย่างมากเธอก็แค่ถูกจับเข้าคุกอย่างสงบเมื่อถึงกำหนด ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานเช่นนี้
เธอเสียสติไปแล้วจริง ๆ!
คิดแต่จะลากทุกคนลงนรกไปด้วย!
ลากไปได้สักคนก็ยังดี!
“คุณบ้าไปแล้วหรือไง?! เพื่อใส่ร้ายฉัน ถึงกับพูดอะไรออกมาได้ทุกอย่างเลยหรือ?!” เซิ่งเฉาหยางร้อนรนจนเหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหน้าผาก
เซิ่งอวี่เองก็สีหน้าเปลี่ยนไปมาก ทั้งที่วันนี้เป็นแผนลอบสังหารเซิ่งเจิงโจว แล้วทำไมถึงกลายเป็นเรื่องของบ้านรองพวกเขาไปได้?
“ผู้หญิงคนนี้เสียสติไปแล้ว! ยังไม่รีบโยนออกไปอีก!” เฉินเป่าผิงรีบร้อนมาถึง เธอเองก็เพิ่งได้ข่าวกลางทางว่าซูจื้อเหยาถูกคนลักพาตัวไป
เดิมทีเธอไม่ได้คิดจะปล่อยให้ภัยแฝงนี้มีชีวิตอยู่
มีแต่ต้องกำจัดให้เด็ดขาด จึงจะนอนหลับได้อย่างสบายใจ
แต่ไม่คิดว่า...
เฉินเป่าผิงหน้าซีดสลับเขียว พลางเหลือบมองเซิ่งเจิงโจว
“หลักฐาน? ไฟล์บันทึกเสียงหรือ?” เซิ่งฝู่หลินโบกมือให้เฉินเป่าผิงหุบปาก
ดวงตาซูจื้อเหยาแดงก่ำ ร่างกายอ่อนแรงอย่างหนัก แต่เธอก็ยังพูดว่า “เข้าอีเมลของฉัน ฉันเก็บหลักฐานไว้หมดแล้ว เรื่องที่เซิ่งเฉาหยางข่มขู่ฉันตอนนั้น มีหลักฐานครบทุกอย่าง”
เธอทำอะไรมาแต่ไหนแต่ไรก็รอบคอบ