รอยยิ้มยังคงแตะแต้มดวงตาของเวินซูเพราะคำพูดนั้น
เธอรู้ว่าฮั่วเยี่ยนตั้งใจหยอกล้อ
แต่เมื่ออยู่บนใบหน้าเคร่งขรึมจริงจังของเขา กลับดูแปลกประหลาดยิ่งกว่าเดิม
เธอยิ้มแล้วกล่าวว่า “ได้ค่ะ รบกวนแล้ว”
ฮั่วเยี่ยนเดินไปพลางก้มมองเธอแวบหนึ่ง “ไม่รบกวนหรอก”
ตอนที่พวกเขาไปถึง
เซิ่งเจิงโจวกับคนอื่น ๆ นั่งประจำที่กันแล้ว
วันนี้เป็นการพิจารณาเรื่องของซูจื้อเหยาเป็นหลัก
เนื่องจากลักษณะของเรื่องไม่เหมือนกรณีทั่วไป จึงได้รับความสนใจเป็นพิเศษ
ในบรรดาผู้ที่อยู่ที่นั่น มีผู้บริหารหลายคนรู้จักฮั่วเยี่ยน
อธิการบดีก็ทักทายฮั่วเยี่ยนเช่นกัน
เผยเสียนเองก็มาร่วมจัดการเรื่องนี้ด้วย
ทันทีที่เดินเข้ามาเห็นเซิ่งเจิงโจวนั่งอยู่ข้างซูจื้อเหยา เขาก็ขมวดคิ้วเงียบ ๆ
ถึงกับยังไม่แยกทางกันอีกหรือ?
ซูจื้อเหยาเจอเรื่องขนาดนี้แล้วแท้ ๆ
เขาไม่ได้แสดงสีหน้า เพียงเดินไปนั่งลง
ซูจื้อเหยากวาดตามองไปรอบห้อง
สีหน้าไม่ได้เผยความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
เธอถึงกับมั่นใจอยู่แล้ว
ว่าเรื่องนี้สุดท้ายคงจบลงโดยไม่มีข้อสรุป
ตราบใดที่มหาวิทยาลัยจิงต้าไม่มีหลักฐาน และตรวจสอบหาข้อเท็จจริงไม่ได้ ทางเวินซูก็เอาเรื่องต่อได้ไม่มากนัก
ส่วนเรื่องวิทยานิพนธ์ของเธอ...
ขอแค่เซิ่งเจิงโจวช่วยไปคุยกับลีโอ ออกหน้าช่วยไกล่เกลี่ยสักหน่อย เรื่องก็ปล่อยผ่านไปได้
แรงจูงใจที่เวินซูอยากลากเธอลงนรก คงต้องผิดหวังเสียแล้ว
“เรื่องคลิปเสียงจากรายการที่หลุดออกมา ทางมหาวิทยาลัยตรวจสอบแล้ว พบว่าเป็นเรื่องจริง คุณจะอธิบายอย่างไร?” เผยเสียนมองซูจื้อเหยา
ซูจื้อเหยาเม้มริมฝีปาก “เรื่องนี้ฉันอธิบายได้ค่ะ เป็นการตัดต่อประกอบกันโดยเจตนาร้าย พวกเราไม่ได้พูดแบบนั้น ฉันกับเวินซูมีเรื่องบาดหมางกันจริง และผู้รับผิดชอบรายการนั้นก็เป็นเพื่อนสนิทของเวินซู...เห็นได้ชัดว่าฉันพูดอะไรก็ผิดไปหมด”