เวินซูสงสัยอยู่ชั่วขณะว่าตัวเองฟังผิดไปหรือเปล่า
เพิกถอน...?
เธอไม่คิดเลยว่าช่องทางพิเศษที่เซิ่งเจิงโจวจัดการไว้จะเพิกถอนได้ด้วย
สถานการณ์แบบนี้เธอย่อมยอมรับไม่ได้เด็ดขาด
นั่นเท่ากับเอาลิ่งอี๋ไปเดิมพัน
อีกฝ่ายจงใจแทงตรงจุดอ่อนของเธออย่างแม่นยำ
ความเมตตาที่ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งเคยมอบให้เธอ ดูราวกับฝันลวงตาในชั่วพริบตานี้
เธอสบตาหญิงชรา แผ่นหลังเย็นวาบไปหมด “เหตุผลที่คุณทำแบบนี้คืออะไรคะ? การแต่งงานไม่ใช่สิทธิ์เสรีของคนสองคนที่เกี่ยวข้องหรือคะ?”
ฮูหยินผู้เฒ่าดูจะไม่พอใจที่เวินซู “ไม่เชื่อฟัง” ในตอนนี้ จึงขมวดคิ้ว “มีฉันคอยหนุนหลังให้ เธอยังจะเอาอะไรอีก?”
คำพูดนี้ทำให้เวินซูเหมือนมีก้างติดคอขึ้นมาทันที
ราวกับว่าเธอกลายเป็นคน...ไม่รู้จักบุญคุณอย่างนั้นหรือ?
“ถ้าพวกเธอไม่ได้ดำเนินการตามขั้นตอนที่ถูกต้อง ใบหย่านี่คงเพิกถอนไม่ได้แล้ว ตอนนี้ไม่ใช่โอกาสของพวกเธอหรอกหรือ?” สีหน้าฮูหยินผู้เฒ่าผ่อนคลายลงบ้าง “ครั้งก่อนเงื่อนไขของฉันคือให้เธอมีลูกก่อนแล้วค่อยหย่า เพราะใจอ่อนและไว้ใจเธอ ฉันถึงไม่ได้บังคับให้เธอทำอะไร สุดท้ายกลับถูกเธอหลอก เธอตอบแทนฉันแบบนี้หรือ?”
เวินซูไม่พูดอะไร
ตอนนี้เธอถึงได้มองออก
ความเมตตาที่ทุกคนเคยมอบให้เธอ ที่แท้ก็เป็นเพียงภาพลักษณ์ของนายหญิงใหญ่ตระกูลเท่านั้น
ก่อนจะขัดคำสั่งฮูหยินผู้เฒ่า พวกเขาเสแสร้งทำดีได้ แต่พอไม่ได้อย่างใจ...
ก็ถอดหน้ากากจอมปลอมนั่นออก
“คุณไม่ได้รักหรือเอ็นดูฉันถึงขนาดนั้น เหตุผลที่ยืนกรานไม่ให้หย่า นอกจากเพราะซูจื้อเหยาเป็นอดีตน้องสะใภ้แล้ว ยังมีอะไรอีกคะ?”
หัวใจของเวินซูแทบไร้ระลอกคลื่น เธอมองออกแล้ว