เหอหว่านอินแหวกฝูงชนตรงมาหาเวินซู ใบหน้าสดใสเปี่ยมชีวิตชีวา “เวินซูน้อย ฉันก็รู้อยู่แล้วว่ารอให้เธอมาหาฉันคงยาก ฉันเลยต้องมาหาเธอก่อน”
นี่ก็เป็นเหตุผลหนึ่งที่เธอชอบเวินซู
รู้จักวางตัวและมีขอบเขต ทั้งที่รู้ดีว่าขอเพียงเธอเอ่ยปาก เหอหว่านอินก็พร้อมช่วยเวินซูอย่างเต็มกำลังให้ทำสิ่งต่าง ๆ สำเร็จมากมาย แต่เวินซูกลับไม่เคยทำเช่นนั้น
คุณสมบัติเช่นนี้หาได้ยากยิ่ง
เวินซูรีบส่งยิ้มสดใสให้ “ฉันเห็นว่าคุณยุ่งอยู่ค่ะ”
เหอหว่านอินแกล้งตำหนิ “แค่คุยกันเอง จะเรียกว่ายุ่งได้ยังไง”
พูดจบ
เหอหว่านอินจึงหันไปมองฮั่วเยี่ยน “คุณชายฮั่ว”
ฮั่วเยี่ยนกล่าว “ท่านประธานเหอ ไม่ได้พบกันนานเลยครับ”
แววตาของเหอหว่านอินวูบไหวเล็กน้อย “คุณกับเวินซูน้อย...”
ไม่นานมานี้เธอเพิ่งรู้ความสัมพันธ์ระหว่างเวินซูกับเซิ่งเจิงโจว ส่วนฮั่วเยี่ยนก็เคยบอกเธอมานานแล้วว่าเขาชอบเวินซู
ความสัมพันธ์เหล่านี้ทำเอาเธอแทบแยกไม่ออกแล้ว
“พวกเราวางแผนจะแต่งงานกันครับ” เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา
เหอหว่านอินประหลาดใจ
เธอหันไปถามเวินซูเพื่อยืนยัน “แล้วเรื่องของเธอกับตระกูลเซิ่ง...”
เวินซูโน้มตัวเข้าไปใกล้ กระซิบข้างหูหญิงสูงวัยว่า “หย่ากันแล้วค่ะ”
เหอหว่านอินบีบมือเวินซูเบา ๆ ทันที “เธอทำถูกแล้ว ชีวิตคู่ที่ไร้ความรักคงประคับประคองไปได้ไม่นานหรอก”
แต่ไม่นานนัก
สีหน้าเธอก็ซับซ้อนขึ้นอย่างบอกไม่ถูก
แผ่นหลังดูค้อมลงเล็กน้อย