เสียงใสกังวานของเซิ่งเจิงโจวแผ่กระจายไปทั่วหอประชุมผ่านไมโครโฟน
มั่นใจได้ว่าทุกคนได้ยินอย่างชัดเจน
ในขณะนี้
ชื่อนั้น เด็กหญิงตัวน้อยที่ชื่อว่าลิ่งอี๋ กลายเป็น “ผู้ช่วยชีวิต” ของเหล่านักศึกษาจากครอบครัวยากจนจำนวนนับไม่ถ้วน
และยังกลายเป็นระเบิดลูกหนึ่งที่ถูกโยนลงกลางทะเลสาบ
ภายในหอประชุมที่มีคนเกือบพันคน ทุกคนต่างมีสีหน้าเหลือเชื่อ
“ประธานเซิ่งมีลูกแล้วหรือ? มีลูกสาวแล้วหรือ?”
“ทำไมไม่เคยได้ยินมาก่อน? ไม่ใช่ว่าลือกันว่าชีวิตแต่งงานของประธานเซิ่งกับอาจารย์เวินมีปัญหามากหรือ?”
เสียงกระซิบกระซาบดังระงมขึ้นทั่วบริเวณ
ส่วนเวินซูที่ยืนอยู่ตรงมุมห้อง รู้สึกราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ปากกาหมึกซึมในมือหลุดร่วงลงพื้นโดยไม่รู้ตัว กระแทกจนหักเป็นสองท่อน
ใบหน้าของเธอกลับซีดเผือด
เธอมองเซิ่งเจิงโจวบนเวทีด้วยความตะลึงงันแทบไม่อยากเชื่อสายตา
ลืมแม้กระทั่งว่าจะตอบสนองอย่างไร
เสียงอื้ออึงดังอยู่ข้างหูจนเธอไม่อาจเรียบเรียงความคิดอย่างมีเหตุผลได้
แม้แต่อวี้ซีที่ยืนอยู่ข้างเธอก็ยังอดไม่ไหว สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ก่อนหันมามองเวินซูด้วยความตกตะลึง “หมายความว่ายังไง? ทำไมถึงบอกว่าเป็นลูกสาวของเขา? คุณขอให้ประธานเซิ่งช่วยอธิบายเรื่องนี้ต่อสาธารณะหรือเปล่า?”
เธอเองก็ถูกสถานการณ์นี้กระแทกเข้าอย่างจัง
ตกใจมากเสียจนแม้แต่น้ำเสียงหวานนุ่มน่ารักที่ใช้เป็นปกติก็หายไปโดยไม่รู้ตัว
กลับแฝงความซักไซ้เข้ามาแทน
เวินซูจ้องเซิ่งเจิงโจวเขม็ง
ลมหายใจยังคงปั่นป่วน
แผ่นหลังเย็นวาบขึ้นมา
เธอไม่มีอารมณ์ตอบคำถามของอวี้ซีแม้แต่คำเดียว
ส่วนบนเวที