ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป
เร็วเสียจนเหมือนภาพลวงตา
เวินซูเองก็หวังว่านี่จะเป็นเพียงภาพลวงตาของเธอ หวังว่าเมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ลิ่งอี๋จะยิ้มหวานพลางกอดเธอ แล้วเล่าเรื่องสนุก ๆ ในโรงเรียนอนุบาลให้ฟัง
เธอตื่นตระหนกจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่
ฮั่วเยี่ยนกับเซิ่งเจิงโจวประสานงานกันอย่างเงียบเชียบ ทั้งคู่พุ่งเข้าหาเวินซูและลิ่งอี๋ที่อยู่ใกล้ตนที่สุด เขาอุ้มเวินซูซึ่งไม่รู้ว่าถูกวางยาอะไรจนร่างกายอ่อนปวกเปียกออกมาจากขอบดาดฟ้าอันตราย
ชั่วขณะนั้นกลับแทบควบคุมเธอไว้ไม่อยู่
เวินซูแทบจะมองเห็นภาพเมื่อครู่กับตาตัวเอง
ซูจื้อเหยาพยายามทรงตัวไม่ให้ตกลงไป จึงโยนลิ่งอี๋ออกจากดาดฟ้าอย่างไม่ลังเล ราวกับโยนขยะชิ้นหนึ่ง
ส่วนเซิ่งเจิงโจว เขาตัดสินใจตอบสนองอย่างรวดเร็วที่สุดในวินาทีนั้น
เขาก้าวยาว ๆ ขึ้นไปสองก้าว เพราะลิ่งอี๋กำลังร่วงลงไปแล้ว จึงไม่อาจยืนอยู่บนดาดฟ้าเพื่อรับตัวเด็กได้ เขารีบกระโดดพุ่งไปคว้าลิ่งอี๋ที่กำลังจะตก แล้วพลิกตัวโอบร่างเล็ก ๆ ไว้ในอ้อมแขน
แผ่นหลังหันลงด้านล่าง
เขาให้ลิ่งอี๋อยู่บนตัวตัวเอง ขดร่างเข้าหากัน ใช้มือทั้งสองข้างประคองศีรษะเด็ก แล้วกอดร่างเล็กไว้แน่นจนแทบไม่มีช่องว่าง
เวินซูระเบิดพละกำลังที่ไม่เคยมีมาก่อน ผลักฮั่วเยี่ยนออกไป แล้วเซถลาไปยังขอบดาดฟ้าเพื่อก้มมองลงไป
แต่กลับเห็นเบาะลมนิรภัยขนาดใหญ่ที่เตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ บนระเบียงเปิดโล่งของชั้นสองด้านล่าง
ตอนที่เธอวิ่งไปถึง คนตัวใหญ่กับตัวเล็กก็ตกลงบนเบาะลมนิรภัยแล้ว