ดวงตาของเซิ่งเจิงโจวลึกล้ำเกินไป เวินซูจึงรู้สึกคล้ายถูกสายตาของเขากระตุ้นเข้าอย่างไร้เหตุผล เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย อดคิดไม่ได้ว่าเขาช่างทำตัวแปลกประหลาด
ทว่าเรื่องนี้กลับจุดประกายความคึกคักให้ผู้คนไม่น้อย ทั้งคนที่อยากชมเรื่องสนุกและคนที่อยากร่วมรับโชคดี ต่างส่งเสียงโห่ร้องอย่างกระตือรือร้น
เสียงเหล่านั้นดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า
ถึงขั้นคล้ายกับว่าหากวันนี้ไม่จัดพิธีอย่างเป็นทางการ ทุกคนคงไม่ยอมเลิกรา
แม้แต่ฮั่วเยี่ยนยังชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหันไปมองลุงของตน “ผมไม่ได้เตรียมอะไรมาเลย แบบนี้ไม่เหมาะครับ”
กงเหยียนเฉิงโบกมือ “เรื่องใหญ่ในชีวิตไม่ได้มีแผนละเอียดเตรียมไว้ทุกอย่างหรอก บางครั้งเรื่องไม่คาดคิดก็ทำให้เกิดความประหลาดใจได้ เรื่องบางเรื่องรอไม่ได้ ถ้าคุณอายุเท่าผมก็จะเข้าใจเอง”
สิ้นเสียง
บริกรทยอยกันขึ้นมาบนเรือ ในมือถือกระบอกโปรยกระดาษสี ก่อนเว้นพื้นที่ตรงกลางไว้ให้เวินซูกับฮั่วเยี่ยน ท่ามกลางสายตาจับจ้องของทุกคน
เวินซูไม่เคยเผชิญสถานการณ์แบบนี้มาก่อน
ชั่วขณะนั้นเธอรู้สึกราวกับถูกดันให้ตกอยู่กลางวง แม้จะเข้าใจความคิดของผู้ใหญ่ดีว่าพวกเขาเห็นว่าทั้งสองรักใคร่กัน จึงพยายามผลักดันให้เรื่องนี้สำเร็จ
ถึงอย่างนั้น
เธอก็แทบพูดอะไรไม่ได้
“คุณฮั่ว คืนนี้พวกเราโชคดีจริง ๆ ที่ได้เป็นพยานให้กับเรื่องดี ๆ แบบนี้”
“นั่นสิครับ คุณฮั่ว หรือว่าคุณจะประหม่า กลัวคุณเวินไม่ตอบตกลงหรือไง?”
เสียงหยอกเย้าดังมาจากทุกทิศทาง
ฮั่วเยี่ยนเงียบไปนาน
สายตาของเขาจับจ้องเวินซูแน่วแน่ ก่อนค่อย ๆ ขยับตัวแล้วหันหน้าเข้าหาเธอ “ครั้งก่อนผมยังไม่ได้บอกคุณ จริง ๆ แล้วผมอยากจัดพิธีขอแต่งงานอย่างเป็นทางการให้คุณ ไม่อยากทำอะไรบุ่มบ่ามจนทำให้คุณต้องน้อยใจ”