“หุบปาก!”
เหอหว่านอินตัดบทสวี่จือหรานด้วยน้ำเสียงเย็นชา นางไม่คิดแม้แต่จะชายตามองผู้หญิงคนนี้อีก กลับจ้องลูกชายของตนแทน “ถ้าเรื่องนี้เป็นความจริง อวี้ฉิ่งเฉิง คุณต้องตัดขาดกับผู้หญิงคนนี้ให้หมดจด ตอนนี้ไม่ใช่แค่เธอที่ผลักเฉียวเฉียวให้เดินไปสู่ความตาย คุณ... คุณเองก็ไม่ได้บริสุทธิ์!”
จะไม่ให้นางโกรธได้อย่างไร
ลั่วเฉียวเป็นเด็กที่นางเห็นมาตั้งแต่เล็ก ทั้งยังรักและทะนุถนอมจนฝังลึกในใจ
เมื่อความจริงอันโหดร้ายปรากฏตรงหน้า นางแทบอยากฉีกเนื้อดื่มเลือดของอีกฝ่าย!
ที่นางกังวลยิ่งกว่าคือ อวี้ฉิ่งเฉิงอาจมีใจให้สวี่จือหรานมาตลอดหลายปี จนใจอ่อน หากเขาคิดจะพูดแทนสวี่จือหราน นางไม่มีวันยอมเด็ดขาด
“คุณย่า ตอนนี้จัดการเรื่องของอวี้ซีก่อนครับ” อวี้เหยี่ยนเว่ยกวาดตามองสวี่จือหรานอย่างเย็นชา แม้จะอยากฆ่าอีกฝ่ายจนแทบอดใจไม่ไหว แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาสะสางบัญชี
สวี่จือหรานคิดจะเอื้อมมือไปจับมืออวี้ฉิ่งเฉิง
แต่อวี้ฉิ่งเฉิงสะบัดมือเธอทิ้งแทบจะในทันทีตามสัญชาตญาณ
“ไปเตรียมเลือด” เขาออกคำสั่งเสียงเย็น โดยไม่แม้แต่จะมองสวี่จือหราน
สวี่จือหรานไม่อยากให้เขาถ่ายเลือดให้อวี้ซี แต่บางเรื่องก็ชัดเจนจนไม่มีทางเปลี่ยนแปลงแล้ว
คงต้องรอให้เรื่องผ่านไป แล้วค่อยตรวจสอบทุกอย่างให้กระจ่างก่อนคิดบัญชีกัน
สวี่จือหรานมองใบหน้าเย็นชาและเด็ดเดี่ยวของอวี้ฉิ่งเฉิง ก่อนจะนิ่งงันราวกับถูกฟ้าผ่าจนลืมตอบสนอง
เวินซูเงยหน้าขึ้น กลั้นความโกรธเอาไว้
เธอมองใบหน้าหม่นหมองของอวี้ฉิ่งเฉิง แล้วพูดเสียงเย็น “มาเสียใจทีหลังแล้วมีประโยชน์อะไร แม้แต่ภรรยาตัวเองยังไม่เชื่อใจ ต่างอะไรกับเพชฌฆาต”