เซิ่งเจิงโจวพับฝาโลหะของไฟแช็กลง ก่อนจะมองเวินซูอีกครั้ง น้ำเสียงไม่แปรเปลี่ยน «ที่จริงคุณไม่จำเป็นต้องจงใจปิดบังผมหรอก คุณจะทำอะไรก็ทำ ผมไม่ขัดขวาง»
คำพูดนั้นทิ่มแทงเวินซูเข้าอย่างจัง
ราวกับกลายเป็นว่าเธอคิดไปเองฝ่ายเดียว เป็นเธอที่สร้างเรื่องราวเหล่านี้ขึ้นมาเอง
เธอรู้ดีว่าเรื่อง «แท้งลูก» ไม่อาจปลุกความสงสารหรือความสำนึกผิดจากเซิ่งเจิงโจวได้แม้แต่น้อย และเธอก็ไม่ได้ทำไปเพื่อเรียกร้องท่าทีจากเขา
เธอแค่รู้สึกว่าตัวเองตื่นรู้ช้าเกินไป ปล่อยให้ตัวเองต้องทนรับความน้อยใจมานานเกินไป เธอควรแยกทางกับเซิ่งเจิงโจวให้เร็วกว่านี้...เร็วกว่านี้อีก
«ฉันคิดว่าคุณควรเข้าใจให้ชัดสักเรื่อง ต่อให้คุณจะขัดขวางหรือไม่ ก็ไม่มีผลกับฉันอยู่ดี เรื่องที่ฉันตัดสินใจแล้ว คุณก็ไม่มีสิทธิ์ก้าวก่าย» เวินซูแสดงจุดยืนของตัวเองอย่างชัดเจนเช่นกัน
ราวกับทั้งคู่ผลักบรรยากาศให้ตึงเครียดยิ่งขึ้นโดยไม่ต้องพูดอะไรกัน
ภายนอกดูสงบ ทว่าความจริงแล้วไม่มีใครยอมอ่อนข้อให้ใคร
ปกติเซิ่งเจิงโจวเป็นคนมีมารยาทและเว้นระยะห่าง แต่ที่จริงกลับถนัดพูดจาเชือดเฉือน เขากล่าวว่า «ถ้าคุณยืนกรานจะทำร้ายร่างกายตัวเอง ผมจะเจ็บแทนคุณได้หรือไง»
เวินซูเข้าใจความหมายของเขา
เขากำลังพูดประชดประชัน
หาว่าเธอเก่งนัก มีนิสัยเด็ดเดี่ยวไม่ยอมใคร แต่สุดท้ายคนที่ต้องทำร้ายก็มีแต่ตัวเอง
เขามักหาจุดที่เจ็บปวดที่สุดของคนอื่นเจออย่างไม่ทันตั้งตัว
คืนนี้คงเป็นครั้งหนึ่งในรอบหลายปีที่พวกเขาปะทะกันอย่างไม่มีใครยอมใคร
ทั้งยังเป็นครั้งที่ต่างฝ่ายต่างพูดโต้กันไม่หยุดอย่างหาได้ยาก