เธอแทบอยากขอบคุณซูจื้อเหยาเสียด้วยซ้ำ หากอีกฝ่ายไม่ป่วย เซิ่งเจิงโจวก็คงไม่แสดงท่าทีเอิกเกริกถึงขั้นพังประตูจากไปเช่นนี้ ไม่อย่างนั้นคืนนี้เธอคงต้องติดอยู่ที่นี่อย่างทรมานกับอาการคลื่นไส้อาเจียนจนแทบทนไม่ไหว
แบบนี้ก็ดีแล้ว
ส่วนคนในตระกูลเซิ่งจะมองเธออย่างไร เธอไม่สนใจ
เวินซูรู้ว่าคืนนี้เซิ่งเจิงโจวคงมีเรื่องให้วุ่นวายไม่น้อย
ที่นี่อยู่ใกล้บ้านหอหอมาก เธอจึงขับรถไปที่นั่น
คืนนั้นเธอหลับสนิท ไร้ความฝัน
สองวันต่อจากนั้น เวินซูกับเซิ่งเจิงโจวไม่ได้พบกันอีก
ต่างฝ่ายต่างก็ไม่ได้รับข่าวคราวของกันและกัน
ราวกับการ “ทะเลาะ” อย่างคลุมเครือในคืนนั้นเป็นเพียงภาพลวงตา ราวกับเหตุการณ์ “แท้งลูก” ที่บ้านเก่าตระกูลเซิ่งไม่เคยเกิดขึ้น
ทุกอย่างดูสงบเรียบร้อยดี
เวินซูมีงานในมือไม่น้อย โดยเฉพาะตอนนี้ยังมีฉางหลงเพิ่มเข้ามาอีกแห่ง เธอจึงต้องดูแลทั้งสองทาง
ส่วนเรื่องทางฉางหลง เวินซูก็จะคอยสอบถามเป็นระยะ
ประธานถานกล่าวว่า “คุณเวิน ทีมของคุณหนูซูเพิ่มคนเข้ามาอีกแล้วครับ บอกว่าเพิ่มฟังก์ชันใหม่ให้โครงการของเธอ ไม่ได้อยากให้หุ่นยนต์ทำแค่คัดแยกผู้ป่วย แต่ยังอยากให้เข้าไปในห้องผ่าตัดได้ด้วย เพื่อช่วยในการผ่าตัดใหญ่ อาจต้องใช้ทรัพยากรสนับสนุนเพิ่มขึ้นครับ”
เวินซูจับประเด็นสำคัญได้ทันที “เธอไปคุยกับคุณโดยตรงหรือ?”
ประธานถานเข้าใจว่าเวินซูกำลังถามอะไร เขาเองก็รู้สึกว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ตึงเครียดราวกับยางที่ถูกดึงจนสุด หากขาดผึงขึ้นมา คนที่เจ็บตัวมีแต่พวกเขาซึ่งเป็นลูกน้องที่ยืนดูอยู่ข้างสนาม
“ครับ... คุณหนูซูให้ผมอนุมัติและเซ็นเอกสารโดยตรง”
แต่ความจริงไม่ใช่เช่นนั้น
ซูจื้อเหยามาหาเขาหลายครั้งแล้ว โครงการนี้อยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ นอกจากเงินทุนสนับสนุนแล้ว ยังต้องให้ฉางหลงช่วยวางช่องทางทรัพยากรต่าง ๆ เพื่อผลักดันโครงการ