บริเวณนี้เป็นพื้นที่จัดเตรียมเซอร์ไพรส์พิเศษ ผู้จัดการยิ้มประจบพลางกล่าวกับฮั่วเยี่ยนว่า “ประธานฮั่ว คุณกับคุณหนูเวินรักกันดีจริง ๆ ลูกสาวของคุณก็ช่างเอาใจใส่ เป็นเด็กน้อยที่น่ารักของคุณพ่อจริง ๆ พ่อลูกช่างโรแมนติกกันเหลือเกิน”
ฮั่วเยี่ยนไม่ได้แสดงท่าทีอะไรกับคำประจบเช่นนี้
เขาเพียงตรวจสอบขั้นตอนให้แน่ใจ ดอกกุหลาบเหล่านี้เป็นสายพันธุ์ที่เขาสั่งคนนำขึ้นเครื่องบินกลับมาโดยเฉพาะ ในเมื่อจะแต่งงานกันแล้ว พิธีการที่ควรมีก็ขาดไม่ได้
ครั้งก่อนเวินซูเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอแต่งงานกับเขา
เขาจะไม่ทำอะไรเลยจริง ๆ ไม่ได้
ไม่มีผู้หญิงคนไหนไม่ปรารถนาพิธีที่แสนโรแมนติก
คราวนี้ถึงจะเป็นพิธีอย่างเป็นทางการ ก็ไม่ควรปล่อยให้เวินซูต้องน้อยใจ
“อืม พอตัดเค้กเสร็จ พวกคุณกะเวลาให้ดี ผมไม่อยากให้มีรายละเอียดไหนผิดพลาด” ฮั่วเยี่ยนกำชับ
ผู้จัดการจดจำรายละเอียดทุกอย่างไว้ทีละข้อ
เซิ่งเจิงโจวเองก็ไม่เคยนึกถึงเรื่องนี้มาก่อน
ไม่คิดเลยว่าจะบังเอิญมาเจอช่วงเวลาที่ฮั่วเยี่ยนเตรียมเซอร์ไพรส์แบบนี้ให้เวินซู
เขายืนอยู่นอกม่านหนาหนัก สายตาเย็นชากวาดมองดอกกุหลาบบานสะพรั่งชุ่มฉ่ำเหล่านั้นทีละดอก
สิ่งเหล่านี้เป็นสัญลักษณ์ว่า
วันนี้คู่รักคู่หนึ่งจะกลายเป็นคู่ที่ได้รับคำอวยพรจากผู้คนอย่างเป็นทางการ ณ ที่แห่งนี้
เวินซูจะได้เป็นภรรยาของฮั่วเยี่ยนอย่างแท้จริง
พวกเขาจะกลายเป็นครอบครัวที่มีความสุข
ไม่รู้ความคิดใดผุดขึ้นมา มุมปากของเขาพลันยกยิ้มเยาะบางเบา
เสียงรองเท้าส้นสูงดังใกล้เข้ามา
เสียงของเวินซูดังมาจากอีกด้าน “ฮั่วเยี่ยน?”
ฮั่วเยี่ยนหันกลับแล้วเปิดม่านออกไปทันที บดบังทะเลดอกกุหลาบด้านในซึ่งงดงามจนชวนตะลึง “ผมอยู่นี่ อีกเดี๋ยวเราไปต้อนรับเพื่อน ๆ ของลิ่งอี๋กันไหม?”